Icoon

Heel wat sportmensen zijn maniakaal met hun lichaam en appearance bezig. Tattoos, opzichtige kettingen, snelle wagens. Noem het maar op. In de atletiek heb je twee kampen onder de lopers. De langeafstandlopers zijn meer bezig met hoe droog de spieren staan en hoe rank ze naar voor treden, de eerder introverte houding. Lange trainingen zijn hun kick en worden er graag op beoordeeld. De spurtersgroep is het andere uiterste, veel extraverter ook door de band. Spierballengerol, blingblingdingen en een grote mond.

De spurters (ik catalogeer daar alles onder tot 400m) hebben dit nodig om zich op te laden. Ze moeten het van de kick hebben, 10-20-40 seconden roem en dan is het over. Dan kun je beter opzichtig even passeren. De 10.000 meter-loper biedt de kans aan de toeschouwer om toch 25 rondjes zijn atleetschap te bewonderen.

Het kan echter ook verkeren. Neem nu Jeremy Wariner, hoe glorieus overheerst hij in het post michael johnson tijdperk de 400m, één van de lastigste nummers samen met de 800m. Niks of niemand kon aan hem raken. Het wereldrecord van Johnson was in reach. Zo ziet hij er ook uit. Nu gisteren is hij licht van zijn troon gevallen op de Amerikaanse trials. Gevloerd worden door een vlakke 44" en zelf daar nog es 2 tienden bijtellen. Dan wordt de blingbling helemaal anders geïnterpreteerd. Waar is dat allemaal voor nodig. Concentreer je op de sport. Maar niks mooier dan dat, afspraak in Peking.

Forza Italia

maar ben voorlopig nog geen lid. :)