De allereerste keer dat ik Yves Leterme van heel nabij ervoer was een vergadering waarop een beslissing moest vallen over iemands persoonlijke carrière. Yves had het lef niet om openlijk in de vergadering te zeggen waarop het stond terwijl hij het weken ervoor al slinks in de pers gelekt had.
Quod erat demonstrandum.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten