Christopher Mc CandlessToegegeven, een element later in deze blogpost kan me verweten worden richting vooringenomenheid maar "Into the wild" is één van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Vwala, het is gezegd. Een prachtig levensverhaal van een Amerikaanse jongeman die de wereld carrièrematig voor zijn voeten liggen heeft en ontspoort richting een weloverwogen "Alexander Supertramp"zwerversbestaan. Daarbij gaat hij op zoek naar de essentie van het leven, hoofdzakelijk in eenzaamheid. Thema's als de natuur, geld, identiteit, aan de kant staande bevolkingsgroepen en hoe avontuur kan leiden tot nieuwe inzichten zijn knap doorweven in één levensverhaal. Wat meer is, het is allemaal waar gebeurd. Het subtiele, oprechte en doordachte relaas van de jongemans leven is als kaviaar op de tong maar dan "straight to your heart".
De cinematografie die Sean Penn neerzette door zijn fantastische inleving in het verhaal is werkelijk adembenemend. De uitgestrekte landschappen, de robuustheid van de natuur in de VS, de scherpe blikken, het spelen met de camera, detailopnames, goed ingedeelde flashbacks en prachtige kleurcombinaties leveren een naar de keel grijpende docufilm over het leven van een intelligente jongeman die buiten de lijntjes leven tot zijn doelstelling maakt. Gaandeweg komt hij door vele ervaringen tot het besef dat "alleen zijn" tot spanning in zichzelf leidt en dat de mens in se een sociaal wezen is en daarin zijn meerdere erkent. Tot dat besluit komt hij jammer genoeg rijkelijk laat in het kille en ver afgelegen Alaska.
Hoe het afloopt, aan de kijker om dit te doorspartelen doorheen je onderwaterdompeling. Je identificeert je onmiddellijk met het hoofdpersonage.
Wat is die vooringenomenheid nu? Welnu, de film is doorspekt met prachtige songs van de hand en stem van Eddie Vedder, de Pearl Jam voorzanger. Het maakt de film tot een meeslepend epos waarin alle bits and pieces samenvallen in een prachtig gevlochten roadverhaal van een jongeman die zijn eigen invulling geeft aan zijn American Dream.
Dagen al loop ik met de scènes in mijn hoofd rond en de gelijknamige CD van de film geraakt maar niet uit de CD-speler in mijn wagen. Songs als "Big hard sun" en "Far Behind" zijn zo intens hard, rauw en emotioneel dat de neutronen in je hersenen spontaan beginnen te knetteren. Country-invloed, een ruige stem en de puurheid van gitaar en zang kwakken je tegen de muur. Woorden als op deze blog zijn ver ontoereikend voor het genot en de intensiteit dat de film je brengt. De film (en de muziek) werpt je ruw terug op de aarde als mens in al je naaktheid.
De cinematografie die Sean Penn neerzette door zijn fantastische inleving in het verhaal is werkelijk adembenemend. De uitgestrekte landschappen, de robuustheid van de natuur in de VS, de scherpe blikken, het spelen met de camera, detailopnames, goed ingedeelde flashbacks en prachtige kleurcombinaties leveren een naar de keel grijpende docufilm over het leven van een intelligente jongeman die buiten de lijntjes leven tot zijn doelstelling maakt. Gaandeweg komt hij door vele ervaringen tot het besef dat "alleen zijn" tot spanning in zichzelf leidt en dat de mens in se een sociaal wezen is en daarin zijn meerdere erkent. Tot dat besluit komt hij jammer genoeg rijkelijk laat in het kille en ver afgelegen Alaska.
Hoe het afloopt, aan de kijker om dit te doorspartelen doorheen je onderwaterdompeling. Je identificeert je onmiddellijk met het hoofdpersonage.
Wat is die vooringenomenheid nu? Welnu, de film is doorspekt met prachtige songs van de hand en stem van Eddie Vedder, de Pearl Jam voorzanger. Het maakt de film tot een meeslepend epos waarin alle bits and pieces samenvallen in een prachtig gevlochten roadverhaal van een jongeman die zijn eigen invulling geeft aan zijn American Dream.Dagen al loop ik met de scènes in mijn hoofd rond en de gelijknamige CD van de film geraakt maar niet uit de CD-speler in mijn wagen. Songs als "Big hard sun" en "Far Behind" zijn zo intens hard, rauw en emotioneel dat de neutronen in je hersenen spontaan beginnen te knetteren. Country-invloed, een ruige stem en de puurheid van gitaar en zang kwakken je tegen de muur. Woorden als op deze blog zijn ver ontoereikend voor het genot en de intensiteit dat de film je brengt. De film (en de muziek) werpt je ruw terug op de aarde als mens in al je naaktheid.
'Happiness is only real when shared'
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten