Reiefeesten, een cultuurstorm in een glas Bruggewater

Het zit er weer op, het vierjaarlijkse "topevenement" in Brugge genaamd de Reiefeesten. Het brengt een stukje Brugge tot "leven" dat eerder ongekend is. Niet de platgetreden paden van religieuze processies, skilt en frienttoestanden of een Middeleeuw steekspel staan hierbij centraal maar wel de 17de tot 19de eeuw in Brugge. Van Weense wals tot de terechtstelling van Baekelant, de snoodaard, komen aan bod.
Het was echter net zoals het weer eerder bedroevend te zien voor mijn "eerste keer". Waarlijk, voor buitenlanders uit de kempen en oostkamp die mij vergezelden zakte ik ter plekke in de grond van schaamte bij alle gebrek aan inspiratie en verzinnebeelding. De geïnvesteerde gemeenschapscenten ten spijt en de ingangsprijs van 15€ tot het parcours daarbovenop had ik toch iets meers en kwalitatiever verwacht. Verder dan het niveau van een BRT-serie uit de jaren 80 over de Vlaamse boerenkrijg kwam het niet. Enige donkere trekken bij dit soort goedbedoelde initiatieven zijn mij zeker niet vreemd maar dit was te kort door de bocht op kwaliteitsniveau, een paar uitschieters niet te na gesproken zoals de romantische serenade aan de steenhouwersdijk, de dansles aan de dijver of de uitbeelding van een Brugse vismarkt in sappig Brugs. De videoprojectie op gruuthuse, aglaja in een aftandse setting in het arentshof, klank en lichtspel waar ik de botten van verstond op het water aan de rozenhoedkaai en een typisch brugs huwelijk op de burg raakten geen van mijn plaatsingsvermogens, integendeel. De prachtige locaties vragen, smeken om meer kwaliteit en energie.
Hier moet duidelijk, de goede bedoelingen van het comité voor initiatief niet te na gesproken, een artistiek directeur met de roots stevig in de 21ste eeuw, aan het werk gezet worden. Ik hoop dat Bjorn Crul volgende editie iets artistieker kan aankondigen op alle locaties...