Druk op de landelijke wegen

Het was weer zover dit weekend. Het Vlaamse wielerseizoen trok zich niet maar sleurde zich op gang. De hevige windstoten maakten het de frisse doch nog niet volledig afgetrainde koersbenen, in functie van wat binnen een paar weken nog voor de boeg ligt, knap lastig. Al wat glooit in Oost- en West-Vlaanderen en de benaming berg in zich draagt had een afspraak met fijne bandjes, massagegeur en felgekleurde tunieken.

Het volk vergaapte zich weer aan een amalgaam van protserige pothelmen, beschermende regensokjes en de nieuwe garde propergewassen volgwagens. Nieuwe namen dienden zich aan in het peloton: Langeveld, Goss, Koesjinski. Namen als een klok sinds een jaar of drie: Cancellara, Nuyens, Gilbert. Ook enkele opmerkelijke namen voorin: Franzoi drijft nog voort op zijn te late veldritpiek en Jalabert is een naam die maar blijft voortleven. De klassieke toppers voor de klassiekers binnen enkele weken: Boonen, Flecha, Kroon, Hushovd toonden zich al op de tweede rij zonder echt diep te gaan. Het Italiaanse geweld dat zich rustig warm rijdt in eigen land moet er immers nog bij. Frisheid en durance zijn allesbepalend in "De Ronde" en Paris-Roubaix. Nu te diep in het rood gaan, zoals Boonen deed de voorbije jaren en Devolder dit jaar, kan fataal zijn voor de periode waarin de lentebloesems echt vrij spel krijgen en de dartele Italianen terug op de Vlaamse wegen verschijnen. Het is zaak zich niet te verkijken op het Vlaamse publieksenthousiasme.

Gisterenmiddag ben ik zelf een toer gaan rijden in de omgeving Oedelem, Maldegem en Moerkerke. Daar was het stil langs de weg. Enkel de suizende wind, het geknetter van de ketting en het jachtige ademhalen bepaalden mijn gedachten. Heerlijke tijd. Zachte zonnewarmte, eerste lentezweet en paarden die de benen uitslaan in de terug ruikende weiden.

Een mens wordt er stil van achteraf bij een goede trappist.