Dinsdagavond met een vriend die spijtig genoeg ex-collega is geworden naar een concert in de botanique getrokken. Een leuke zaal (600 man) op een prachtige locatie is dat.
Helaas was het concert, de kick-off van een eerste nieuwe plaat in 3 jaar en bijhorende tournée, van Girls in Hawaii niet veel soeps. Een kakofonie aan geluiden, bij wijlen 5 gitaristen op het podium, alle muzikanten die willen zingen en een beetje gedateerde setting met tv en video.
Girls in Hawaii werd aangekondigd als de Waalse dEUS. Helaas konden ze enkel bij een paar passages in hun songs die hoge verwachtingen waar maken. Afklapper op de vuurpijl was een cover van een Beatlesong. Hilarisch. Vlagen Grandaddy, Franz Ferdinand ritmes en Eels vlogen in een twee maten te traag ritme rond onze oren. Goed geprobeerd maar die gasten hebben een goede producer nodig die orde in het kot brengt en een keuze maakt in stijl, zanger en de songs deftig opschudt. De zweverige achtergrondbeelden (bij elk nummer begod!) brachten nog wat afleiding. Mijn compaan van de avond kloeg achteraf echter van duizeligheid...
Het bewijs is geleverd dat culturele autonomie voor Wallonië niet altijd even goede resultaten oplevert.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten