Thirty something

Vannacht ben ik dan toch 30 geworden. Boem, knal en jupla. Het moest er eens van komen. Toch was het een lange verjaartijd, van zaterdagavond tot vandaag namelijk. Mijn creatieve keppe had een verrassingsfeestje georganiseerd waarvan ik al begin december iets in het snotje had. Da's pas een teken dat je mekaar goed kent en doorhebt. Was het andersom geweest, had ik me meer zorgen gemaakt.

Toch was het een reuzeverrassing en een sterk moment om al die bekende gezichten samen te zien in functie van de adorering van de verjaardag. Het is moeilijk plaatsen wat een mens op zo'n moment voelt als het jaarlijks weerkerende "happy birthday to you" luidkeels weerklinkt. Aan de ene kant "oh my god" en aan de andere kant "hé tof dat ze dit voor mij doen maar ik sta liever mee te brullen aan de andere kant". Op zo'n momenten is het ontzettend moeilijk blijf te weten met je ogen, je gelaatsuitdrukking en het richting geven aan een blikveld. Voor het eerst in mijn leven schoten woorden me te kort in mijn speech ook al was ik licht voorbereid op dit mogelijke moment. Emotie is een ongrijpbaar lichamelijk element dat tal van verschillende uitwerkingen kent.

Anyhow, in afwachting van enkele schandelijke foto's wil ik dit zeker nog kwijt. Merci, danke om erbij te zijn (en zo Sara ook te verlichten van de stress) en er een superfeestje van te maken!