eiland van vrede

Zelf ben ik nog in de roaring nineties met een baard in de keel en overladen met kleine volwassenvormingsuitwassen in het gezicht aan de toenmalige maxi gb in sint-kruis ventjes gaan verkopen. M'n slungelige en scherp afgetrainde wereldverbeterende look uit die tijd werkte blijkbaar. Tegen het eind van de dag werd het mooi gearticuleerde vredeseilanden vlotjes vrsln wegens gebrek aan speeksel om mij voor de goede zaak in te zetten.
Vlot ging dat, die ventjes, wenskaarten en meetlatten verkopen.
Toevallig zag ik vandaag in de krant dat het vredeseilandenweekend was. Anders had ik het weer niet geweten. Dit is alweer een teken dat het verenigingsleven en de sociale inzet veelal aan werkende twintigers (voorlopig nog) zonder kinderen voorbij gaat. De school blijkt in deze een centrale pivot. Een termijn van 15 jaar mobiliseert alles wat poten en oren heeft en heeft een enorme impact op de vorming en bewustmaking van de mens tegenover zijn/haar medemens. Het sociale leven en connectie met intergenerationele bouwstenen start terug aan de schoolpoort na het eerste kind. In die tussenliggende 10 jaar, tussen school en pamper, gaat de mens stevig driften en zijn/haar leven vaste richting geven.
Had vredeseilanden nog maar haar aanbod van bouwstenen in haar gamma, ik ging er na de feiten nog achteraan. Helaas zal nu de nieuwe lay-out van het ventje dat vroeger aan elkaar te puzzelen viel aan mij voorbij gaan. Jammer! Leve de bouwstenen en vasthechtbare ventjes van vredeseilanden!