
In de grijze zone tussen werkloosheid en werkbegeleiding zijn heel wat partners actief. De duidelijk agressiefste partij zijn de uitzendkantoren. Een brede range dient zich aan en de sector neemt een steeds groeiend marktaandeel voor zich. Wie afstudeert (zonder diploma, vaag of laag diploma tot universitair diploma) en het niet goed weet of zich niet lekker in zijn vel voelt in de huidige job en geen uitzicht heeft op iets anders loopt recht in de armen van dit soort firma's. Er zijn er uitstekende bij die dicht aanleunen bij headhunter- of selectiebureaus. Andere zijn eerder gericht op omzet.
Deze laatste gedragen zich vrij agressief op de markt zonder kwaliteit te bieden aan de werkzoekende die zijn lot volledig legt in hun handen. De grote databanken die ze er op na houden (check online hoeveel open vacatures ze staan hebben en vraag dan de cliënt hoe snel ze geholpen worden) zijn een perfect lokmiddel. Echter, in vele gevallen is er nauwelijks een goed omschreven vraag van de potentiële werkgever of vissen de interimbureaus met push-vacatures bij vaste werkgevers. De cliënt verkijkt zich op het aanbod en raakt verstrikt in de mallemolen van de aanbiedingen en wordt de speelbal van potentiële werkgever en interimbureau. Keer op keer moet de cliënt zich gaan bewijzen via testen, gesprekken en sollicitaties tot die het beu wordt en kiest voor eventueel het outsourcingprincipe of een ondergekwalificeerde job aan lousy voorwaarden.
Wat mij betreft mag de VDAB of RVA gerust een kwaliteitslabel (gradatie van werk, duur van tewerkstellingsplaats, kwalitatieve en continue begeleiding,...) in het leven roepen voor dit soort bureaus. Denk maar aan Accent dat vragen stelt naar de sexuele voorkeur van de naïeve en welwillige sollicitant...

