Luxe is een raar en relatief beestje

100 Belgen hebben tot nu een optrekje gekocht op de spectaculair ogende kunstmatige eilanden voor de kust van de emiratenstaten. Er ligt een wereldkaart, een palmblad en Allah weet wat nog allemaal te blinken voor de kustlijn. Dubai wordt regelmatig gepinpoint als het gaat om de place to be voor de nieuwe jetstet. Natuurlijk dadde. Het is er bloedheet, heeft een hoge luchtvochtigheid en alcohol vind je op elke hoek van de straat. Got it? Got id?

De investering die de tot nu gepriviligeerde Belgen zich getroost hebben is voor een bedrag van meer dan 55 miljoen €. Dat komt neer op gemiddeld 5,5 miljoen € per lapje van gemiddeld 400 m². Een mooie investering? Valt dik te betwijfelen.

De Belgische baggersector vaart er letterlijk wel bij. Een ganse armada aan zandopspuiters van onder meer De Nul en DEME ofte Dredging draait er rondjes tot grote vreugde van de Belgische economie. Zij weten als bevoorrechte getuigen dat de eilandjes zullen smelten als sneeuw voor de emiratenzon. De erosie, grondinstabiliteit en stijging van de zeespiegel zullen ervoor zorgen dat ze binnen 5 jaar op dezelfde plek terug zullen staan om zelfde werken uit te voeren. De Arabier is verblind door prestige en geldroulatie.

Toch is het een goede evolutie en is er een positieve zijde aan de medaille voor ons in het regenachtige noorden. De Belgen kopen ginder overwegend paalwoningen (de menselijke evolutie kent zich door wederkerigheid in de geschiedenis), wellicht uitvoerig gebriefd ter plekke door de aanwezige Belgische projectbaggeraars waardoor hun fancy eigendom niet in het gedrang komt. En voor ons, Jan en Pol, wordt met de massale uittocht van de jetstet richting emiraten Saint-Tropez meer dan waarschijnlijk betaalbaar voor wij als modale tweeverdieners.

Milquet en Ronaldinho timesharen manager

Geluk is voor sommigen in het leven alles krijgen wat je hartje verlangt. Wat is nu het recept in de moderne wereld om te krijgen wat je wilt in dat toch o zo korte leven? Eenvoudig, je loopt langs bij een carrièremanager en zegt wat op je lever ligt. Die manager geeft je over de ganse lijn gelijk en bewierookt je eigen prestaties, competenties en toekomstperspectieven. Om ervoor te zorgen dat je een opening kunt krijgen richting je ultieme geluk ga je wat slepen, je gaat wat mokken in een hoekje en vertraagt de hele zaak.

Je laat intussen je doorgedreven zin voor professionalisme primeren als underdog in het ganse verhaal. Eigenlijk voel je jezelf een topper, een speldrager maar door die zin naar meer en hoger raak je er niet meer toe. Je zoekt een uitweg maar vindt die niet in die spiraaltoestand. Toch woon je alle trainingen, sessies, bijeenkomsten plichtsgetrouw bij. De buitenwereld mag je niet verdenken van achterbaksheid, hoegenaamd niet. Je laat je manager intussen het werk achter de schermen doen en laat deze pogen alle puzzelstukken in mekaar te doen vallen.

Ronaldinho versierde op die manier een lucratieve transfer naar Chelsea ipv een waarschijnlijke terugval bij Barcelona. Milquet verkreeg een voorlopige vereniging van linkse krachten aan Waalse kant ipv een coalitie die haar partij politiek dood ging maken.

Zien wie laatst lacht...

Het wit konijn krijgt het voor het zeggen na paars, oranje lacht aan de kant of neemt ze de benen?

De kentering

Dit weekend was een hoogstandje op het vlak van internationale politiek. Rusland en Venezuela vullen de buitenlandpagina's.

In Rusland won de partij van president Poetin met 63,3% van de stemmen de parlementsverkiezingen. Dat betekent ongeveer 10% minder dan bij de presidentsverkiezingen. De vergelijking gaat niet volledig op daar er bij parlementsverkiezingen een getrapter besluitvorming is bij de kiezer en de keuze meer gespreid is. En toch, het kan een strohalm zijn voor de oppositie om op dit elan door te gaan al zullen slechts 4 partijen in zo'n immens land vertegenwoordigd zijn in de doema.


In Venezuela, het olierijke land, haalde president Chavez, ondanks een regelrechte staatscampagne en quasi-intimidatie, het niet in een referendum om hem uitzonderlijke bevoegdheden te geven en hem naar het voorbeeld van Fidel Castro op te tillen naar de belichaming van de staat als staatshoofd. 51%, opnieuw een hart onder de riem voor de oppositie en een fors neen aan toenemende machtsconcentratie. Meteen is dit ook een signaal naar andere staten in Latijns-Amerika waar het voorbeeld van Chavez van nabij werd gevolgd.
Het is echter nooit over, Fidel Castro zal opnieuw kandideren voor de parlementsverkiezingen in Cuba in januari en in België weten we dat een versnipperde parlementssamenstelling ook niet altijd soelaas brengt.