Domme antwoorden

Dag 171 in de regeringsvorming of what's in a name? Om 12u kregen alle leden van de Algemene Vergadering per SMS van de partijsecretaris te horen dat we gecolloceerd werden voor een buitgengewone bijeenkomst op een toen nog zonovergoten zaterdagmiddag. Uw massale aanwezigheid is vereist voor deze belangrijke bijeenkomst.

De nuchtere partijmilitant en vergaderinglid wist toen al hoe laat het was. Een vergadering met een gedetailleerde briefing met het gebeurde van de laatste 24u stond meer dan waarschijnlijk op het menu. Dan zou Leterme opduiken en een gezamenlijke groepering van fracties, AV-leden en leden van het politieke bestuur toelopen en een stormachtig applaus oogsten. Quod erat demonstrandum.

Een fraai stukje partijcommunicatie waar in één zwiep opnieuw de kritiek op de formateur in de kiem wordt gesmoord werd op die manier ontwikkeld. Over tot de orde van de dag. Leve Yves! Yves voor premier en dit na zovele dagen en nachten. Dit laat een wrange smaak na. Waarom werden niet eerder keuzes gemaakt op basis van het buikgevoel? Er zijn voldoende partijen die regeringsfähig zijn.

We staan 171 dagen verder en een onfris stukje politieke geschiedenis is geschreven, op naar de volgende bladzijden. Drie dom lijkende vragen moesten de formatie concretiseren en dynamiteren. Er volgden, ondanks het gezegde, domme antwoorden. Er was geen weg terug.

De post op de markt

De tijd dat er een postkantoor op elke hoek van de straat terug te vinden was ligt al ver achter ons. De walmelijke geur van rook bleef er in de jaren 80 nog in je kleren hangen na elk postbezoek. De smaak van de Boudewijns en vogeltjes kan elke rechtgeaarde Belg zo naar boven halen. Vandaag komt de post in het nieuws met responsabilisering van het personeel, downsizing en rationalisatie van de bedrijfsactiviteiten. Op heel transparante wijze, helder als klaterend water van een bergriviertje en helderder dan die walm uit de jaren 80, geeft de post de financiële cijfers weer van de kost van het openhouden van kantoren en het houden van dagelijkse postrondes op elke locatie in België. Lekker vind ik dat. Als de politiek een dagelijkse ronde wenst te behouden in een liberaliserende wereld dan kost dat de overheid jaarlijks 300 à 400 miljoen euro die ze moet bijpassen bij het postbudget. Eat this!

Heel lekker en verfrissend vind ik dat voor een semi-overheidsbedrijf. Hoe kan de overheid hier mee omgaan voor haar andere departementen?

De post vind je niet meer terug op elke plaatselijke markt maar staat wel met haar beide voeten in de markt.

Betoging tegen de koopkracht

De vakbonden gaan op 15 december betogen tegen de koopkrachtdaling. In de marge slepen ze er ineens de uitblijvende federale regering bij. Ze rekenen op 20 tot 25 000 manifestanten.

Heeft hun economische cel al es uitgerekend hoeveel manuren en -dagen verloren gaan met hun betoging en wat de impact ervan is op de economie. Waarschijnlijk genereert dit een groter effect dan het uitblijven van de federale regering. Het is maw een betoging tegen de koopkracht ipv voor de koopkracht.

In Bruges komt eraan! Bekijk de trailer.

Vertrouwen is broos

Laat het ons es over de omstandigheden van de regeringsonderhandelingen hebben. Welke partijen zijn betrokken in dit verhaal?

• De politieke partijbureaus;
• De regeringsonderhandelaars (thematische delegaties en hoofdonderhandelaars);
• De media;
• De publieke opinie;
• De politieke achterban, partijkaders en -leden;

In de maanden die 169 dagen tot vandaag vullen vormen zij de politieke agenda en moeten node evenwichtsoefeningen gemaakt worden tussen de verschillende stakeholders. Het is aan de partijen om de juiste strategie uit te stippelen om iedereen voldoende ruimte en informatie te geven om de motor gaande te houden. Zeker in zo'n lange periode van onderhandelingen kan de druk wel es van plaats veranderen. Nu zijn we precies op zo'n moment. De politieke achterban begint zich te roeren op het moment dat de politieke toponderhandelaars naar een akkoord smelten. We zagen het dit weekend al. Bij CD&V stijgt de temperatuur en nu ook bij NVA. Het voorlopige regeerakkoord biedt onvoldoende zicht op een rug voor de uitvoering van de communautaire partijprogramma's die nadrukkelijk bij CD&V-NVA naar voor gebracht werden in de campagne nu zes maanden terug al.

Op een moment dat een compromis moet geforceerd en moest gezocht worden, haalde Reynders een ongenadig woord boven. Hij had het over het vertrouwen dat moest uitgesproken worden binnen de politieke partijbureaus inzake het mogelijke bestaan van oranjeblauw. Dit was nu perfect een staaltje druk verleggen. De Waalse partijen hadden het gevoel dat er wel een overlevingskans in die flauwe communautaire agenda zat en wilden versnellen. Plots was ook Milquet aan boord. De Vlaamse partijen werden in snelheid genomen. Voor de VLD maakt het niet uit. Bij elke mogelijke constructie zijn zij winnende partij.

Voor CD&V-NVA ligt het anders natuurlijk. Het verzengende woord vertrouwen verhitte de gemoederen van de partijkaders. Plots worden aan de Vlaams communautaire kant vraagtekens geplaatst bij alle openingen richting een meer confederale staat. Het vertrouwen in een goede afloop voor een startende regering is geschaad.

Vertrouwen vraag je niet, vertrouwen schenk je aan iemand. Door deze démarche van Reynders, hoe onbenullig lijkend ook door enkel het woord vetrouwen in de mond te nemen, is de knuppel in het hoenderhok gegooid. Het is ook een strategie. Dat moeten we hem nageven. Het vertrouwen in het tot nu geschreven woord, het vertrouwen in de opgebouwde vriendschappen tussen de onderhandelaars, het vertrouwen van de partijkaders in de onderhandelaars en het vertrouwen in een verzilvering van een verkiezingsoverwinning wordt in vraag gesteld. Dit is een topmoment om de broosheid van de macht als politoloog te aanschouwen als observator.

De HOMO vernieuwt

Humo heeft een push-up nodig. Het rebelse en maatschappijkritische blad voor TV en radio lijdt onder de jaren en het gaat bijgevolg allemaal wat hangen. Recent kondigde de uitgever SANOMA magazines daarom een herstructurering en een in de prijs inbegrepen restyling aan. De restyling zouden we al moeten zien glijden in de TV-spots die nu overvloedig op ons af komen gegleden als het aantal kerstbomen in het straatbeeld op 26 november. Guy Mortier, de lijfelijke reïncarnatie van HUMO, wordt door de HUMO-goegemeente ten grave gedragen in een kerk.

Wat leert ons dat? Niks. Integendeel, als de reclamespot moet staan voor de vernieuwing dan is HUMO duidelijk niet mee geëvolueerd met zijn tijd. Patrick Janssens, Freya Van Den Bossche, Goedele Liekens,... Ze vissen nog steeds in dezelfde vijver als tevoor met het aanhalen van dezelfde attributen als al jaren lang. De al even ouwerwetse kerk wordt als spotvehikel gebruikt, op zich niet zo erg behalve als je de overtuiging van de aanwezigen even in rekening brengt en ze in dit geheel plaatst. Bij deze voor mij geen aansporing om het blad in huis te halen. Wat is er vernieuwd? Het lijkt nog steeds kneuterig en meer van hetzelfde.

Vissen in dezelfde vijver? We weten intussen dat de Polen al met al onze vis zijn gaan lopen. Need to say more?