Facebook

Wat is het?

Waarvoor dient het?
Wie verzint die idiote toepassingen (zombie, potatoes,...) die er op draaien?
Waarom verdienden die bedenkerskerels daar zoveel geld mee?
Ontmoeten 'friends' elkaar nu meer dankzij facebook of blijft het bij berichtjes?
Wie zijn de mallerds die andermans 'friends' afschuimen om hen toch maar toe te voegen aan hun friends?
Welk psychologisch en sociaal profiel hebben die kerels die elke dag hun status aanpassen?
Ben je minder mens als je niet op facebook staat met je gezicht?
Is dit een wedstrijdje om het coolst zijn?
Welke tijdteveelhebbers zitten achter Yves Leterme 1, Yves Leterme 2 enz???
Geldt een facebookaccount van meer dan 100 vrienden als parameter voor een langer leven?

Langer leven met vrienden

Alweer een reden om meer te investeren in onze vrienden: we worden ouder als we voldoende maatjes of kennissen hebben. Uit onderzoek waarbij 1.500 senioren tien jaar werden gevolgd, blijkt dat de sterftekans afneemt als we niet alleen door het leven hoeven. Een breed sociaal netwerk maakt allicht gelukkiger, waardoor de kans op overlijden sterk afneemt. Opmerkelijk is dat het aantal familieleden geen invloed heeft op de sterftekans. Bij ouderen met veel vrienden ligt het sterftecijfer 22 procent lager dan meer alleenstaande ouderen. (lvl)

http://www.facebook.com/

Territoriale ontvoogding

Voor de zoveelste keer tijdens deze voor politologen interessante onderhandelingen slaan de Walen de handen ten hemel zeggende: "mon dieu (Guy Spitaels), pourquoi tu nous a quitté". De Vlamingen hebben hen blijkbaar weer een loer gedraaid door Franstalige burgemeesters niet te benoemen in Vlaamse gemeenten. Ok, je kunt je ook vragen stellen bij de kwaliteit van het Nederlands van Leopold Lippens in Knokke-Heist. Ze hebben een punt, die Walen.

Toch moeten we, tot spijt van wie het benijdt, even een sprongetje terugmaken in de tijd. Niet eens zo lang geleden is dat. Eind jaren 70 begon de discussie over de eerste staatshervorming. Toen was de voornaamste drijfveer voor de Vlamingen culturele ontvoogding tov de Walen. De voornaamste inzet voor de Walen betrof eerder economische thema's die meer territoriaal georiënteerd zijn. In die divergerende eisen werd een compromis gevonden.

Het is des te vreemder dat vandaag, en eigenlijk aangaande alle conflicten, beide groepen net de andere zijn juridisch argument gebruiken in de afbakening van bevoegdheden. De Vlamingen bijvoorbeeld verbieden culturele inspanningen (Franstalige blaadjes, onderwijs,...) op hun territorium. De Walen stellen territoriale eisen aan de Vlamingen.

Deze korte historiek toont aan dat er dringend werk moet gemaakt worden van de finaliteit van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Dit is een feitelijk Gewest dat geen gelijkwaardig Gewest is aan het Vlaams Gewest of het Waalse, vandaar ook het gebruik van ordonnanties ipv decreten bijvoorbeeld. Brussel is een halfslachtige oplossing gebleven, mede door de behoudsgezindheid van de Brusselse Vlamingen. Hun positie is ook politiek overgewaardeerd. Ganshoren bijvoorbeeld telde begin jaren 80 nog voor 80% Vlamingen. Nu is dat iets meer als 10%... Op 25 jaar tijd heeft Brussel een metamorfose ondergaan. De Vlaming kent Brussel niet en zal Brussel nooit kennen.

Daarom is het in de huidige regeringsonderhandelingen van belang dat ook het dossier Brussel op de tafel komt, zoals de Walen vragen. Opnieuw kunnen de onderhandelaars zoals begin jaren 80 een vergelijk vinden. De Vlamingen willen een definitieve afpaling en de Walen willen een duidelijke verbintenis, het territoriale aspect daaraan zal nooit passeren in Vlaanderen, tussen Wallonië en Brussel. Het is echter ten zeerste de vraag of de radicale Brusselaar (lees FDF'er) daar wel zo tuk op is. Ik denk dat we daar als Vlaming open moeten voor staan en de positie van Brussel duidelijk open stellen aan de onderhandelingstafel.

Brussel slibt dicht en dit niet alleen in de avondspits wanneer de werkende Vlaming zich huiswaarts begeeft ergens te velde in Vlaanderen. Nog dit. Onderzoek wees uit dat het hoogste procentuele aandeel aan pendelaars naar Brussel tov andere provincies uit West-Vlaanderen komt! De West-Vlaming ziet af in Brussel...

De oude garde in het gareel

Onze vorst zet zijn geld op de oude politieke klasse van de jaren 90 om het vaderland te redden. Jean-Luc Dehaene, Louis Michel, Guy Verhofstadt en, ken je deze nog, Philippe Maystadt worden gevraagd om op communautair vlak een doorbraak te forceren. Dit moet met een serieuze korrel zout, zoals gebruikelijk bij vorst, genomen worden wat betreft de slaagkansen.

Op 10 juni 2007 kregen slechts 2 namen van de 4 bolletjes achter hun naam. 1 van de 4 stuurde zijn vrouw de wei in. 2 van de 4 maakten deel uit van een paarse regering en 1 van de 4 is opgelegd geen binnenlandse politiek te bedrijven zolang hij deel uitmaakt van de Europese Commissie. 1 van die 4 heeft recentelijk zijn politiek pensioen aangekondigd. 1 van de 4 moet een regering van leeglopende zaken leiden. 1 van de 4 is voorzitter van de Europese Investeringsbank.

Kom nu. Is dit het beste wat dit land te bieden heeft? Moeten we mensen naar boven halen die in een vorige generatie stemmen haalden en waarvan 50% een aversie heeft tegenover de verkiezingsuitslag aan Vlaamse kant?

Als ik Leterme was, dan beschouwde ik dit pas als een kaakslag van het koningshuis voor zijn stemmenresultaat, zijn partijstandpunten en voor zijn voorzitter. Het is duidelijk dat de koning CD&V, en meer bepaald haar huidige generatie politici, wantrouwt in het nu 157 dagen durende formatiedebacle en haar persoonlijk de schadeclaim toespeelt.

Op één punt zit de koning juist. CD&V, vooruit gestuurd door zweeppartner NVA en CD&V's eigen confederale standpunt van 2001 en de vijf resoluties aangenomen door het Vlaams Parlement, houdt voor het eerst sinds lang vast aan haar standpunten en legt de druk in de schoot van de huidige generatie die van de kiezer een duidelijk mandaat kreeg. Iets waar de koning maar geen vrede lijkt mee te willen nemen. Net zoals ik Milquet gelijk kan geven vanuit haar NON-standpunt heeft Albert II ook gelijk in deze...

Kolderdebolder

In Zweden zwemmen de vrouwen liever halfnaakt,
Vooral het topje zien ze zelf liever losgehaakt,

Nooit eerder kregen vrouwen zo'n steun in hun emancipatiedrang,

Als ik dan toch iets mag suggereren: liever hüpsch dan hang.

Gisteren in het journaal was er terug gruwelijke horror van doen,
De Vadder Ivan maakte gewag van een resurectie van paars-groen,

Zo rond de klok van zeven was dat idee voor menig Vlaming zwaar te verteren,

De Vadder Ivanclub lukte er eindelijk in haar bestaansratio te communiceren.

Agfa's aandeelhouders azen massaal op schade-aflaten,

L&H's beul Deminor werd gevraagd te zoeken naar beheerspagaten,

Het aandeel blijft namelijk de diepte van een bodemloos vat opzoeken,

In die mate dat kandidaat-investeerders vragen hebben bij de boeken.

Al die sterren blijven intussen maar tomeloos kinderkes adopteren,

Madonna, Angelina en nu ook Kylie willen de wereld amelioreren,

Door zo'n kleine zwarte of gele pruts min of meer koosjer in huis te nemen,

Treffend is de persistentie waarmee ze hun hartendiefje claimen.

de koning, le roi, der König

Albert II, Berre voor de vrienden, is aan een rondje interpretatie van zijn wettelijke beschikkingsrecht begonnen. Hij krijgt het niet op een blaadje, zijn koninkrijk, en dat op 73-jarige leeftijd. Albert II wil kost wat het kost bewijzen dat hij politieke beslissingen naadloos opvolgt blijkbaar door het paarse generatiepact naar de geest toe te passen en zijn pensioenleeftijd op te schuiven in de richting van de vervaldatum.

Een klassiek punt van discussie voor federale verkiezingen is de al dan niet protocollaire invulling van de monarchie in België. Dit zou in de praktijk betekenen dat Albert II geen enkele interventie meer kan maken in de politieke formatie van coalities en het beëdigen van uitvoerenden (premier, ministers en staatssecretarissen) in België.

De laatste weken nu Yves het lastig heeft om een vergelijk te vinden tussen de standpunten van de verschillende partijen om een federale regering te smeden, duikt Berre met zijn omgeving in het politieke vacuüm. Een paar maand terug riep hij al enkele ministers van staat op om van gedachten te wisselen. Het leverde een pallet aan wilde ideeën op. De ministers van staat in kwestie kregen immers de gelegenheid om op het bordes van het paleis van Laken hun glorie over de staat waar zij zelf jaren van hun leven voor gegeven hebben nog 1 maal te laten gloeien.
Zonder veel resultaat echter.
Nu roept ons pensioenleeftijdgerechtigd staatshoofd enkele partijvoorzitters op. Opnieuw wordt hij daarin niet gehinderd in zijn keuze door enige mathematische en politiek-reële bezwaren in rekening te brengen zoals het ontbreken van een uitnodiging voor FDF, NVA, LDD,... De koning, niet gedekt door een federale regering, de helft van paars is ofwel aan het fuiven ofwel reeds oppositie aan het voeren zelfs nu er nog geen oranjeblauwe regering is ofwel de laatste centjes aan het opsoupperen voor persoonlijke prestigeprojectjes, kiest het ruime sop en verhoogt de druk op Leterme op het vormen van een regering. Onze monarch rook zijn kans op een noodregering en zonder nieuwe staatshervorming vorige week door een communiqué in die zin te verspreiden. Ook nu weer vlakt hij het radicale af.

Het is duidelijk dat Berre de rand opzoekt van het toelaatbare van een neutraal staatshoofd. Eens te meer wordt duidelijk dat België nog sterk gedirigeerd wordt bij gratie van de koning. De tijd dat de koning besliste wie minister mocht worden en wie niet ligt duidelijk nog niet ver achter ons.
Wilfried Martens gaf vorige week aan: amai, met zo'n crisis, een geluk dat ons niet-protocollair staatshoofd er nog is om uit deze crisis te geraken.
Het laatste waar we mijns inziens nu boodschap aan hebben is echter zo'n soort staatshoofd die nog een extra kracht introduceert in het nu al zeer beladen politieke krachtenveld in België. Zonder Berre hadden de Walen nog een extra impuls gekregen om tot zelfinzicht te komen en waren al lang ter verantwoording geroepen door hun politieke klasse. Wellicht hadden we al sneller een regering gekregen met staatshervorming als Berre al in Grasse gaan uitrusten was van zijn zware taak om zijn broer op te volgen nu al meer dan 15 jaar geleden. De monarchie vormt op die manier een paraplu voor zichzelf op regenachtige dagen.