Gezond Europa in

Een eerder verschenen artikel op deze blog raakte al zijdelings de gezondheidsregulering in Europa en de wereld aan. Deze week boog de Europese Commissie zich over deze problematiek. De Bolkensteinrichtlijn, de vrije markt voor diensten, het almaar toenemende toerisme en het vrij bewegen van werknemers in de EU maakt dat het niet eenvoudig is de betalingsgrond voor een "buitenlandse" zieke vast te leggen. Het Europese systeem is gestoeld op een zeer actieve (financiële) interventie van de overheid. Wie het po(o)tje breekt, moet het betalen?

Wat zijn al een paar mogelijke oplossingen volgens mij hiertoe zonder dat de individuele, liberale verzekering hier terug om de hoek komt kiijken?

1. Er wordt een fonds opgericht binnen de contouren van de EU die financieel moet bijspringen. Dat fonds kan gespijsd worden a rato van het BNP van de lidstaten.


2. Elk land voorziet een soortgelijk fonds om landgenoten in nood bij te staan.


3. Er wordt een bijdrage geheven op buitenlandse werknemers die dit soort fondsen kan spijzen. Toerisme-ongevallen moeten gedekt worden door de reisverzekering.

Daarnaast moet ook regulerend opgetreden worden om de verplichting tot zorgverstrekking te voorzien, ook in gevallen waar betaling niet gegarandeerd is. De Commissie heeft alvast de krijtlijnen vastgelegd die solidariteit inhouden en behandelingswillekeur onmogelijk maken. Afwachten wat het wordt.

Rutger Beke(nt) niet

Als een mens met ziekteverlof is, zijn er een aantal voordelen. Eén ervan is tijd vinden om te rusten en kwaliteit vinden in wat je doet. Daarbij hoort lezen en literatuur. Het geeft onmiskenbaar de gelegenheid om bij te lezen. Een boek dat ik op mijn ziekbed in het ziekenhuis kreeg (dank, Bert) was ik NIET over Rutger Beke. Daarin probeert hij, ofte zijn twee gastschrijvers, zijn levenspad te duiden sinds zijn positieve plas na de Zwintriathlon. Over het al dan niet schuldig zijn, wil ik me niet uitspreken. Daar zijn wetenschappers voor en goeie ook. Alles bij elkaar is aangetoond dat hij op basis van de bestaande EPO-test niet-positief is wat de test onderuit haalt. Het onomkeerbare bewijs dat hij niet genomen heeft is er niet.
Toch een woordje over de stijl. De mens schopt wild om zich heen, niet gehinderd door enige schroom en inzicht in de beweegredenen van anderen. Journalisten, bloggers (hèhè), anti-doping instituten (hij reikt nergens positieve argumenten aan die de dopingstrijd kunnen helpen) en wetenschappers krijgen ervan langs omdat ze zijn situatie uit een ander perspectief bekijken. Het werd op den duur lachwekkend. Een journalist die een kritische kanttekening plaatst wordt de mantel uitgeveegd en zeer kleinerend benaderd. Ben je niet voor Beke, dan is hij 360° tegen je! Als je het mij vraagt zeer klein van een in se groot atleet.
Wat interessant is aan het boek is de complete overbelichting van zijn wezen in de wereld. Aan ego ontbreekt het hem niet. Hopelijk kan hij deze aanwenden om terug onverdacht grootse prestaties te leveren.
Waar is den tijd dat hij me vroeg op de piste in Leuven iets trager te gaan omdat ie niet volgen kon. :-)

Ongegeneerd

Uitspraken van Caroline Gennez (voorzitster sp.a sinds kort) deze middag in Villa Politica vanuit het Vlaams Parlement:

• Deze Vlaamse Regering is een flauwe regering.


• Ik kan meer doen als schepen dan als parlementslid.


• Ik heb de voorbije maanden gezwegen maar nu ben ik in charge.

Dit is slechts een klein staaltje, groter werk liet ze in het verleden al zien. Man, vrouwmens, het gaat niet goed met de socialistische beweging in Vlaanderen en zelfs Europa. Een verwaarlozing van ideologie, gebrekkige communicatie en een aanfluiting jegens hun achterban heeft dit teweeg gebracht. Arme socialisten.

Mijn uitspraak: Sans Gène(z), elle ne vaut pas la peine.

Aandacht

Kranten en weekbladen verkopen als zoete broodjes als Jennifer, Kim, Paris, Danny Fabry jr of Phaedra de voorpagina vullen. Het is iets van alle tijden. Maar is dit fenomeen niet gegroeid de laatste jaren? Elke dag worden de meest onbenullige weetjes over showbizz-sterren de wereld in gestuurd. Britney die een ijverige fotograaf van de sokken rijdt of Lei Clijsters, papa van, die trainer wordt bij een derdeprovincialer, Vital die nu schaatst maar schandelijk op zij is gezet bij eersteprovincialer (!) Blankenberge of Paris die haar liefje dumpt... Miljoenen zijn er mee verdiend. Maar wat is de essentie ervan? Pure pulp? Naijver, jaloezie?

Pulp compenseert de dalende ernstige krantenverkoop. Het houdt de persgroepen recht en lokt de gewillige lezer naar hun respectieve websites.