haiku

Ochtendgloren weer,
een snerpende pijn steekt op,
was het maar avond.

Al, Carl, Jesse,...

Op de laatste Memorial Van Damme zat ik het me al te bedenken. Er zijn geen grote atletiekhelden meer. Het kan ook iets te maken hebben met mijn mindere betrokkenheid bij het gegeven atletiek als vroeger maar toch. De parade van atleten heeft me nog nooit zo koel gelaten als dit jaar. Telkens weer duiken nieuwe namen op aan de wereldtop.

Een mens die met beide benen in 2007 staat, zou eerst het element doping aanraken om dit te verklaren. Is dit wel zo? De druk naar prestaties is echter vandaag enorm. Jonge talenten worden verblind door de miljoenen die in het wereldje verdiend kunnen worden en dat alleen door de absolute wereldtop. De internationalisering van de sport is goed voor de promotie en toegankelijkheid maar de ene dag lopen in Rieti, drie dagen erna in Japan en dan weer in Brussel is toch zeer belastend voor het broze atletenlichaam. Vandaar de snelle wissels aan de top?

Net vandaag raakte bekend dat Al Oerter, één van de grootste atletiekhelden aller tijden, de eeuwige jachtvelden heeft opgezocht. Al zorgde voor de unieke prestatie vier opeenvolgende olympiades de gouden medaille mee te gritsen. Hij was bovenal een sierlijke, pure atleet. Een van de helden uit mijn jeugd, toen ik boeken over de Olympische Spelen van buiten kon opzeggen, is niet meer. Het is altijd een stukje afscheid nemen van jezelf op zo'n moment. Plots is iets waar je je aan optrok niet meer.

Met de Flair-bon naar le bon gourmand

De laatste tijd zitten de leescijfers van de Flair in de lift. Is dit omwille van hun prachtig beschouwende artikelen? Waarschijnlijk wel. Zoeken de vrouwen meer en meer bevestiging van hun eigen kunnen en zijn bij andere vrouwen? Jaja, wellicht. Zijn er mannen die de Flair erbij halen om inzicht te krijgen in hun (potentiële) vrouw? Ongetwijfeld.

Maar wat de cijfers nog het meest in de hoogte jaagt zijn wellicht de boekjes met de goedkope formules. De ene keer is het voor een weekendje weg voor 30€(+toeristenbelasting), de andere keer overnachten in een kasteel aan 30€ (+verplicht te nemen ontbijt van minimaal 15€), de laatste keer was het culinair genieten voor 7€ (zonder drank). Mannen, jullie zijn verwittigd. Elk weekend is vogelvrij verklaard voor het inruilen van de Flairbon.

Gisterenavond trok ik samen met Sara en schoonzus met haar (Moer-)Brugse vriend naar Le Bon Gourmand in Brugge. Op het menu stond visbrochette met kroketjes voor 7€, mits die vermaledijde bon natuurlijk. Op weg naar ginder hadden we het erover dat het een nieuwe zaak betreft want op de Mallebergplaats hadden we dit nog niet aangetroffen. Toen we binnenwandelden sprong de visbrochettegeur ons in de neus. Er waren overduidelijk nog mannen die zich hadden laten overhalen. Enkel een koppel Britse toeristen, vrouw met gekruld zilver haar en man met goudomrande brilmontuur, had een vreemde eend in de bijt en geen visbrochette. Achteraf bleek dit voor hen een gouden keuze.

Een nieuwe zaak, smakeloos ingericht met een kakofonie aan kleuren en stijlen, een garçon die de papa van de chef bleek te zijn. De man had van opdienen niet veel kaas gegeten en was hoogst ongeschikt voor de job. Jammer dat een starter de zaken niet beter aanpakt of zich beter laat begeleiden. De visbrochette met kroketten en slapartij was slappe kost. De diepvriesrayons van de Colruyt werden overduidelijk geplunderd. Vis zonder pit, kroket zonder ziel en sla die wel geconfijt leek.

Als je dan een goed initiatief zoals de Flairbon gebruikt om je zaak gekend te laten worden bij potentiële klanten doe het dan goed, ook al scheur je er financieel je broek aan, te meer als je weet dat Bruggelingen over de vloer komen. Ik vrees dat deze zaak, die net kan voldoen aan de toeristenverwachting maar net buiten het toeristisch wandelcircuit ligt, geen lang leven beschoren is. De man kan beter terug opdiener worden in de zaak waar we hem ervoor al es gespot hadden in 't Sint-Amandsstraatje.

Nooit meer. Een Flairbon is niet altijd een geschenk, die laatste keer in Den Haag ook niet. Hotel in het hart van de stad bleek een half uur wandelen.

Gelukkig waren er nog die bitterballen in 't zwart huis achteraf en het fijne gezelschap om veel goed te maken en niet te vergeten ook de regen op maandagmorgen!