Verkeerd schoolvoorbeeld

Ken je minister Van Brempt nog? Zou moeten want de laatste tijd schuift sp.a haar resterende ministers nadrukkelijker in beeld nu de regeringsonderhandelingen op federaal niveau traag vorderen. Een mens moet rekening houden met nieuwe verkiezingen, ook sp.a.

Vandaag brengt ze het nieuws dat 2000 leerlingen in een proefproject stappen om hun theoretisch rijbewijs te halen tegen afstudeerdatum in de derde graad van het secundair. Wauw!

Opnieuw een extra last om te integreren in het drukke lessenpakket van het secundair onderwijs. Het Vlaams onderwijs wordt geprezen precies om haar sterk inhoudelijke verhaal. Onze hogescholen en universiteiten smeken erom. De Lissabondoelstellingen blijven als een zwaard van Damocles boven onze hoofden hangen. Opnieuw is dit een stap naar competenties direct inpasbaar op de arbeidsmarkt (rijbewijs). Moeten we ook geen extra lessen voorzien voor sociaal gedrag, communicatie, tot rust komen, hoffelijkheid en belastingsontduiking?

Is het nu zo'n last om je rijbewijs te halen buiten de schooluren? Wie wil rijden moet maar moeite doen. Maak het aanbod aan lessen aantrekkelijker maar leg niet terug de druk binnen de schoolmuren. Er is al druk genoeg.

Haiku

Hier popt september!
Beneveld maar vol vooruit,
t zomerse vloeit weg.

Jeugdsentiment

Essun dorma, iemand moet slapen

Niemand moet slapen, niemand moet slapen,
Zelfs jij, oh Prinses,
In jouw koude kamer,
staar naar de sterren,
welke trillen door de liefde
en met hoop.
Maar mijn geheim is in mij verborgen;
mijn naam, welke niemand zal kennen, nee, nee,
maar op jouw lippen zal ik hem uitspreken.
Wanneer de maan schijnt,
en mijn kus zal de stilte doen verdwijnen.
Die zal jou de mijne maken.
Niemand zal zijn naam kennen,
en wij moeten, helaas, sterven.
Verdwijn, oh nacht!
Sterren gaat onder!
Bij het ochtendgloren zal ik overwinnen!
Ik zal overwinnen! Ik zal overwinnen!

tournée capital

Gisterenavond op een doordeweekse dinsdagavond nog es lekker marginaal op stap geweest. Na een verschrikkelijke Quick-hamburger en frieten (5€65) binnengewerkt te hebben, wel op de locatie met het het mooiste uitzicht van NWW Europa waar de belettering in de zaak enkel in het Frans, Engels en Spaans aangeduid staat, onze steven richting ijsbar gewend. Een onnozel crèmeke van niemendal ging 2€40.

Op cafégebied. De vuurmolen was niet veel soeps. Het stonk er naar hondenstront. Als de huidige eigenaar die zaak kwijt wil voor 1.2 miljoen €, dat ie dan maar eerst investeert in stankwerende middelen. De enige klant die er zat, zat er wellicht nog van de zondagavond. De pint ging aan 1€80. De vino vino had sluitingsdag, jammer.

Ons heil, bleek later, lag in café du théatre. Een aangename babbel, een uitstekend getapte pint (1€80) en de betere jaren 80 pop. Patron, hoe gaat het met de zaken? Een bedroefd man, zoals er wel meerdere in Brugge rondlopen, gaf aan dat het moeilijk is voor de horeca. We hadden niks anders verwacht. Den theater is een INBEV-café. Aha. Deze week kwam INBEV toch nog in het nieuws met beter dan verwachte omzetcijfers? Blijkt dat in café NANO, een place not to be als je ongerept er buiten wil komen maar een non-INBEVcafé en liggend aan de overkant van den theatre, een vat van INBEV 65€ kost. Den theatre moet verplicht zijn vaten bij INBEV intrekken aan 110€. De patron van den theatre ziet zich genoodzaakt de prijs van pintjes binnenkort op te trekken naar 2€... Hollandse prijzen. Meer tot de verbeelding sprekend, ga met 3 vrienden op stap en drink elk 5 pinten. 4X5X2=40€. Per kop 10€ ofte 500 BEF.

Het wordt toch duur. Voorlopige topper in Brugge is bij mijn weten 2€50 voor een pint (markt niet meegerekend). Maar op zich hoeven we niet té veel te klagen. New York prijst Stella aan aan 6$ ofte 5€.

Geen volk in de straten in Brugge op een weekavond? Hoe zou dat komen? Een avondje simpel vertier (slechts 5 pinten in rekening gebracht) kost je alweer om en bij de 20€.

Ik berust niet en maak een studie van de stijging van de levenskost en vergelijk die met de gemiddelde stijging van de lonen. To be continued.

Machtig

Het wereldschaakspel is nog lang niet van de wereld. We worden steeds maar weer voor de ogen gespiegeld dat de wereld aan onze voeten ligt via internet, wereldreizen, migratie,... De grote machtsblokken in de wereld gaan echter nog steeds een schimmige machtsstrijd aan onder elkaar om hun strategische positie te vrijwaren en te versterken. Stilstaan is immers ook in deze business achteruitgaan.

1. Rusland wil de maan exploiteren;


2. Rusland is stelselmatig haar greep op het energiegebeuren aan het versterken. Oliepijplijnen uitbouwen, nieuwe kernreactoren inrichten, gasvoorraden onder controle houden, de Noordpool opeisen;


3. Waar de VS uithangen hoeven we u niet te vertellen;


4. China schaduwt vertrouwelijke informatie van het Pentagon door het binnenbreken in haar netwerken;


5. In het Midden-Oosten haalt de strategische positionering tegenover watervoorraden de bovenhand op religieuze loopgraafstellingen;
   
6. China komt in Europa de bossen leegkappen op zoek naar hun nooit stillende honger;


7. China houdt de druk op Taiwan hoog om het Westen af te houden;


8. Karel De Gucht geeft aan dat zijn ambitie elders ligt dan in BHV.

Al deze feiten bijeen tonen aan dat na het vallen van het ijzeren gordijn eind jaren 80 er nog steeds een stevig robbertje armworstelen wordt betwist en zal betwist moeten worden. De posities liggen open en er zijn meer geïnteresseerde partijen dan ooit voorheen. We zitten erbij en kijken er naar. Mijnheer de president, slaap zacht.

Een planck om op te slapen

Na een dagje klussen (die verdomde rekjes hangen eindelijk op die al een jaar liggen te glimlachen naar de integratie met de powertools) thuis mij maar neer gevleid voor de buis met een frisse Brugsche Zot in de hand. Voor mijn zetel speelde zich "De Planckaerts" af, een verhaal van mensen met die losse vijs die mijn powertool op zijn weg niet vond. Het betreft een familiale saga van geven en nemen, van hoe hard het leven kan zijn en tegelijkertijd hoe eenvoudig het leven kan zijn. Natuurlijk op VTM.

Eddy, de pater familias, kende in een beter leven enkele begenadigde dagen op de fiets. Paris-Roubaix, Ronde van Vlaanderen, groene trui in de Tour... Het was één van de helden van een min tiener op de buis. Samen met Eric Vanderaerden en Edwig Van Hooydonck een generatie die de geneugten van EPO leerde kennen. Mannen die niet vies waren van een portie zand of aal in de mond, als ze maar dubbel tussen hun frame lagen.

Na enkele mislukte business-initiatieven, net zoals zijn collega-teletubby Jean-Marie Pfaff, heeft Eddy zich met zijn kroost maar richting TV begeven. Het was een uitstekend cocktail. Een would-be wielrenner, een tienermoeder, een vrouw die alles belichaamt wat een Vlaamse huismoeder betaamt, een achterkomertje die slecht leert enz enz. Een geheel dat elementen inhoudt die expliciet worden gesteld waar vele Vlamingen zich kunnen aan spiegelen.

Door de macht van de TV raakte het gezin terug op de rails. Eddy doet aan guest-appearances en guest-houses, dochterlief schrijft boeken, zoonlief verkoopt parket. De Vlaming gaat op vakantie naar de Ardennen, koopt het boek uit curiositeit en beseft ineens dat ze authentieke Planckaertparket kunnen laten aanleggen in de living.

VTM hield ze van het OCMW ofte CPAS weg. Geef mij maar de generatie waar Eddy uitblonk. De Eddy die kromgebogen over zijn stuur onderuit ging in Paris-Roubaix, veel echter, veel intenser.