Den bus in

We naderen nieuwe tijden. De zomers zijn niet langer wat ze zijn. Elke minuut van de dag hebben we een GSM in de hand. De ijskap smelt. Knikkers zijn niet langer populair. 1 september is zelfs niet langer het vaste startpunt van het nieuwe schooljaar. Een schepen van stad Brugge biedt aan een huwelijk in te zegenen in plaats van dat hij gevraagd wordt. Wat nog meer?

Jetair stopt met busreizen naar Spanje. We kunnen hier stellig gewag maken van een Copernicaanse revolutie. Voor een 20% meerprijs raak je op dezelfde bestemming met het vliegtuig. Sneller? Valt te betwijfelen maar comfortabeler is het qua reistraject wel. Gedaan met de zweetlucht op de bus, gedaan met flauwe Amerikaanse tienerfilms genre home alone 2, gedaan met muziekcassetjes met het laatste nieuwe recital van het Brugse belfort.

Anno 1997 busten nog 1.150.000 Belgen richting Costa-castagnetten, nu is dat nog slechts de helft. De Belg verkiest het idee van luxe van een file richting Brussel met de wagen, wachtrijen aan de check in, een voorspelbare vertraging aan de gate en verloren valiezen boven het gelukzalige gevoel van met de bus de eindbestemming op te draaien en eindelijk te bereiken waar je al minstens 12 uur in gemeenschap reikhalzend naar uit kijkt.

Helaas zal ook het aanheffen van het "merci chauffeur, merci chauffeur, merciiii" niet langer deel uitmaken van het Vlaamsche culturele patrimonium. Maar da's eigenlijk Frans, dus ook deel van vandaag dat het verdwijnt...

1000

De Hrote Vriendelijke Reus

Van Rompuy. Herman Van Rompuy is zijn naam. Een naam die politiek eerder geassocieerd wordt met de jaren 80-90. Een naam die overleeft in de 21ste eeuw aan de rand van het politieke gebeuren vandaag. Naast Van Rompuy is er Decroo. Twee mannen die een rijke staat van dienst hebben of bij één van de twee staat van opeising.

In de mediagedomineerde politieke wereld worden beiden veeleer gepercipieerd als orakels en worden opgevoerd in programma's als recht van antwoord als wijze. Ze stralen een zekere autoriteit uit die ze reclameren uit het verleden, niet langer vandaag. Nu wordt HVR verkenner. Hij moet in de 21ste eeuw door het struikgewas Walen en Vlamingen observeren in hun loopgraven. Een moeilijke opdracht als je het mij vraagt. Hij moet vanuit een observatietoren de diep ingegraven stellingen in kaart brengen. Al is hij sprietmager en schriel van musculatuur, hij is een duidelijke schietschijf.

De pers schuift hem naar voor als redder van Leterme vandaag. Grappig. Tegelijk wordt de man verweten van de oude stempel te zijn, niet extreem anti-Belgisch te zijn en toch moet ie die oude contacten terug oprakelen na 8 jaar oppositie. Of hoe de pers niet altijd even consequent is...

Herman, je kunt je ministerportefeuille veilig stellen. Niemand die je nog ter discussie zal stellen als je in je opdracht slaagt. Vooruit. Orakel. Fulmineer en anders als je broer, consolideer. Red het vaderland! Word minister!

In the ghetto

Op 12 september opent een moslimschool in Brussel, de Avicenna. De middelbare school wordt genoemd naar een Perzisch medicus-wetenschapper die baanbrekend werk verrichtte inzake hoofdpijn en meningitis onder andere.


Opmerkelijk aan de opstart van deze Brusselse school is dat ze geen erkenning vraagt aan de overheid (ze biedt een opleiding aan aan moslims om ze klaar te stomen voor de middenjury) en aldus geen aanspraak wenst te maken op subsidies. Het inschrijvingsgeld bedraagt 1800€ per kind. Twee uur per week zal er een introductie gegeven worden in de moslimcultuur-islam. Belangrijk in deze is de strekking van de moskee in kaart te brengen.


Het inschrijvingsgeld bedraagt zeer veel als je het mij vraagt in tijden waar we in Vlaanderen real cost mapping doen voor de schoolgaande jeugd en een full cost covery vanuit de overheid nastreven. Dit jaar gebeurt dit voor het eerst voor het lager onderwijs.

Gisteren stond dan weer in de pers dat in Nederland extra middelen (28 miljoen €!!!!!!) worden vrijgemaakt voor de controle op radicale moslimjongeren en de opvolging van de invloed van imams, ook binnen schoolomgevingen.

Als we deze twee elementen samenleggen, lijkt het dan niet beter deze nieuwe Brusselse school te stimuleren zich in te bedden in de ganbare praktijk van erkenning-subsidie sequentie? Op die manier ontstaat ten eerste een groter vertrouwen bij de brede bevolking over het doel van deze school. Ten tweede bedt ze zich in in de kwaliteit van ons Belgisch onderwijs. Als derde voordeel kunnen we de prijs van dergelijk onderwijs drukken.

Een kanttekening die we zeker dienen te maken is dat het wellicht een school betreft van Iraanse signatuur, opgericht door rijke verwesterde Iraanse vluchtelingen.

Vorige week werd dan weer bekend dat sp.a-politicus Chokri Mahasinne een festival voor "vreemdelingen" wil inrichten in Houthalen. Wat doen we met organisaties als couleur café, cactus festival, manu mundo of Sfinx?

De segregatie neemt toe in Vlaanderen...

Den Duitsch is teruggeslagen

Hockey: hoe wordt het gespeeld, met hoeveel mensen, welke outfit dragen ze, hoeveel goals worden er gescoord gemiddeld in een wedstrijd, dragen de spelers beschermende kledij, van welke stof is de bal gemaakt? Het is duidelijk een sport waar de doorsnee sportliefhebber de bal mis slaat als het op kennis aankomt. Toch gaan de Belgen naar de hoogmis van de sport: de Olympische Spelen. En hoe? Door de Duitsers, de regerende wereldkampioenen, voor de tweede keer in een week tijd te bedwingen en deze keer zelfs te kloppen. Dit is een ongekende weelde voor de Belgische sport. Meer dan een aflossingsploeg op de 4x100 m hardlopen zat er de afgelopen decennia niet in. In 2008 staan jonge voetballers en jonge hockeyers op het veld in Peking. Een relance voor het Belgische sportieve gevoel? Vlaanderen begint massaal te lopen, dit jaar fietsen. Waar stopt het? Sport wordt terug onderdeel van het dagelijkse leven van de gemiddelde Vlaming en wordt niet langer louter geassocieerd met pinten aan de toog à la FC De Kampioenen. De sport heeft dit weekend duidelijk een versnelling hoger geschakeld.

De hockeyers worden getraind door een Australische bondscoach. De laatste weken riep het Belgische voetbalgelid ook al naar meer buitenlandse inbreng inzake coaching. De huidige Belgische coaches hebben hun actieve carrière beleefd tijdens de grunge en junk-jaren 90. Een generatie waarvan iedereen zei dat ze verloren was. Terechte kritiek?

Net op een moment dat niemand nog weet hoe de regeringsvorming nu verder moet, kleuren de sportpagina's zwart-geel-rood en niet langer zwart-rood-geel.