Laat ons es naar de VS kijken. Daar zitten we al twee jaar in een pre-electieve sfeer. Nooit eerder stonden zoveel kandidaat-presidenten zo vroeg op. Nog nooit eerder werden zo'n massale budgetten ingezameld om een vooraanduiding binnen te halen. Eén thema steekt er nog steeds bovenuit. Dat thema beheerst al jaren de nationale en internationale media, de bevolking, de goedmenende wereld: Irak.
Eén ding moet je G. Bush nageven. Hij voert een duidelijk en consequent beleid. Los van de inhoudelijke beslissing blijft hij trouw aan waar hij voor staat, wat hij verkondigd heeft, waarmee hij de presidentsverkiezingen nu bijna 3 jaar terug gewonnen heeft. Een klassieke benadering van een staatsman. Dehaene stond voor het waden door crisisjaren. ook al ging het goed, hij bleef dit benadrukken. De tocht is moeilijk, de gids ervaren.Vandaag staat opnieuw een invloedrijk republikeins senator recht in de pers, John Warner. Hij wil (slechts) 5000 Amerikaanse troepen terugtrekken tegen eind 2007. Aanleiding? Een studie van de inlichtingendiensten die niet geloven in de slagkracht van de Iraakse politiek om de sektarische uitspattingen onder controle te krijgen.
Een terugtrekking van 5000 soldaten en het opstellen van een tijdstabel voor terugtrekking zouden het signaal moeten zijn voor de Iraakse overheid dat de Amerikaanse "steun" niet vanzelfsprekend is. Kom nu... De Republikeinse mond spreekt al lang met dubbele tong. Koelen noch blazen. De aandacht die dat soort berichten krijgt in de pers is op zich ook al hallucinant. Het is nietszeggend en zal tot niets leiden. Zeker niet op een jaar voor de verkiezingen. Versplintering van het partijlandschap, gebrek aan eendracht binnen de traditionele partijen en talloze kandidaten wijzen ook in de VS op een toegenomen fragmentering van het politieke landschap. Media, individuele programma's en een afbrokkeling van sturende partijstructuren zijn bepalende factoren hiertoe.
John, play another song!
Barney, bring me another one on the rocks.
Barney, bring me another one on the rocks.


Milquet valt Reynders frontaal aan net voor de verkiezingen. Vandeurzen en Somers vormen een schijnhuwelijk om het Vlaamse front te redden. Reynders leunt achterover en wacht om zelf de aanvoerdersband te kunnen overnemen van Leterme wanneer die met krampen uitvalt. Milquet wordt langs alle kanten opgevreeën voor de camera's maar haar oude liefde pakt niet meer. Achter de schermen bekent ze zich tot de Griekse liefde. De koning sakkert.

Wesley Sonck heeft dan toch uiteindelijk een contract getekend bij Klup Brugge. Het waren harde onderhandelingen. Cercle was namelijk ook in the picture. Sonck legde het riante contract bij Cercle naast zich neer. Het betrof twee warme maaltijden per dag, met kerst, zomervakantie (in samenwerking met Vacansoleil) en verjaardag gratis 2 minuten winkelen bij de Standaard boekhandel en gratis toegang tot alle stadsmusea (als compensatie voor de tijd die het stadsbestuur al spendeerde aan het dossier "verhuis Klup Brugge"). Sonck gaf echter te kennen liever helemaal onderaan terug te willen beginnen en er naar uit te kijken voor een contractverlenging te werken binnen twee jaar wanneer Klup zal stunten door vanuit 4de provinciale als FC Loppem terug naar de top toe te willen werken. 8 promoties later en 39 jaar zijnde kan Sonck dan terugkijken op een mooie carrière en zijn schoenen aan de haak hangen. Waarom dan nu al niet eigenlijk? 