Het Oostblok vist voor ons net

Eeuwen na de doortocht van Iwan de verschrikkelijke, de Noormannen en den Duits (tot 2 keer toe tot nu) door Europa is het nu de beurt aan de Polen, Tsjechen en andere namen die door de band eindigen op "ov".

U heeft ze wellicht al gezien, die vermaledijde Oostbloktruckers. Ze halen in bij regenweer, hun remmen werken niet naar behoren en de draad van hun banden is zo afgesleten dat we zware twijfels kunnen uiten bij hun wegstabiliteit en rijvaardigheid bij aquaplanningomstandigheden. Als het daar maar bij gebleven was! Wat blijkt nu? Door de urenlange en kilometerslange files op onze wegen lopen hun rijtijden op (als ze daar al überhaupt rekening mee houden). Dat betekent dat die mensen wat verpozing zoeken natuurlijk. De bereikbaarheid van het schipperskwartier in Antwerpen is eerder laag met hun tientonners. Daar de meeste van die landen echter niet dicht aan een zee grenzen proberen ze een andere vis aan hun haak te slaan. Letterlijk dan.

Ze zoeken blijkbaar massaal onze natuurgebieden en inclusieve visputten op om een lijntje uit te gooien. Maar wat blijkt? Die Oostblokkers doen niet zoals de vele Vlamingen. Het Vlaamse proces van vissen in een visput gaat als volgt:

1. Visvergunning kopen
2. Lijntje uitgooien
3. Vis vangen
4. Vis wegen
5. Vis teruggooien

Het Oostblokproces gaat zo:

1. Lijntje uitgooien
2. Vis vangen
3. Pan zoeken
4. Vis opeten

Er is een duidelijk verschil vast te stellen. Gevolg: De Vlaming betaalt voor de sport, de Oostblokker dankt de Vlaming voor de gulheid. Maar dit is een eindig proces. Als je beide processen na elkaar zet kom je tot de slotsom dat er op den duur geen vis meer in de visputten zit. Gevolg: Vlaming malcontent en de Oostblokker ook. De politie vindt het geen prioriteit en de Vlaamse regionale visorganisatie raadt de Vlaamse vissporters aan de confrontatie uit de weg te gaan om niet zelf in het water te belanden. We kunnen duidelijk gewag maken van een patstelling.

Dit is het zoveelste bewijs dat sociale controle en respect voor de lokale omgangsregels niet meer gelden in een globaliserende wereld. Andere methoden dringen zich op want communicatief verstaan we mekaar niet, we houden er andere primaire normen en zeden op na, hebben andere drijfveren voor zelfde activiteiten,...

Zolang ze onze vrouwen gerust laten, moet de noodtoestand niet afgekondigd worden. Sportvissers, bewaart de kalmte aub!