De oude garde in het gareel

Onze vorst zet zijn geld op de oude politieke klasse van de jaren 90 om het vaderland te redden. Jean-Luc Dehaene, Louis Michel, Guy Verhofstadt en, ken je deze nog, Philippe Maystadt worden gevraagd om op communautair vlak een doorbraak te forceren. Dit moet met een serieuze korrel zout, zoals gebruikelijk bij vorst, genomen worden wat betreft de slaagkansen.

Op 10 juni 2007 kregen slechts 2 namen van de 4 bolletjes achter hun naam. 1 van de 4 stuurde zijn vrouw de wei in. 2 van de 4 maakten deel uit van een paarse regering en 1 van de 4 is opgelegd geen binnenlandse politiek te bedrijven zolang hij deel uitmaakt van de Europese Commissie. 1 van die 4 heeft recentelijk zijn politiek pensioen aangekondigd. 1 van de 4 moet een regering van leeglopende zaken leiden. 1 van de 4 is voorzitter van de Europese Investeringsbank.

Kom nu. Is dit het beste wat dit land te bieden heeft? Moeten we mensen naar boven halen die in een vorige generatie stemmen haalden en waarvan 50% een aversie heeft tegenover de verkiezingsuitslag aan Vlaamse kant?

Als ik Leterme was, dan beschouwde ik dit pas als een kaakslag van het koningshuis voor zijn stemmenresultaat, zijn partijstandpunten en voor zijn voorzitter. Het is duidelijk dat de koning CD&V, en meer bepaald haar huidige generatie politici, wantrouwt in het nu 157 dagen durende formatiedebacle en haar persoonlijk de schadeclaim toespeelt.

Op één punt zit de koning juist. CD&V, vooruit gestuurd door zweeppartner NVA en CD&V's eigen confederale standpunt van 2001 en de vijf resoluties aangenomen door het Vlaams Parlement, houdt voor het eerst sinds lang vast aan haar standpunten en legt de druk in de schoot van de huidige generatie die van de kiezer een duidelijk mandaat kreeg. Iets waar de koning maar geen vrede lijkt mee te willen nemen. Net zoals ik Milquet gelijk kan geven vanuit haar NON-standpunt heeft Albert II ook gelijk in deze...