de koning, le roi, der König

Albert II, Berre voor de vrienden, is aan een rondje interpretatie van zijn wettelijke beschikkingsrecht begonnen. Hij krijgt het niet op een blaadje, zijn koninkrijk, en dat op 73-jarige leeftijd. Albert II wil kost wat het kost bewijzen dat hij politieke beslissingen naadloos opvolgt blijkbaar door het paarse generatiepact naar de geest toe te passen en zijn pensioenleeftijd op te schuiven in de richting van de vervaldatum.

Een klassiek punt van discussie voor federale verkiezingen is de al dan niet protocollaire invulling van de monarchie in België. Dit zou in de praktijk betekenen dat Albert II geen enkele interventie meer kan maken in de politieke formatie van coalities en het beëdigen van uitvoerenden (premier, ministers en staatssecretarissen) in België.

De laatste weken nu Yves het lastig heeft om een vergelijk te vinden tussen de standpunten van de verschillende partijen om een federale regering te smeden, duikt Berre met zijn omgeving in het politieke vacuüm. Een paar maand terug riep hij al enkele ministers van staat op om van gedachten te wisselen. Het leverde een pallet aan wilde ideeën op. De ministers van staat in kwestie kregen immers de gelegenheid om op het bordes van het paleis van Laken hun glorie over de staat waar zij zelf jaren van hun leven voor gegeven hebben nog 1 maal te laten gloeien.
Zonder veel resultaat echter.
Nu roept ons pensioenleeftijdgerechtigd staatshoofd enkele partijvoorzitters op. Opnieuw wordt hij daarin niet gehinderd in zijn keuze door enige mathematische en politiek-reële bezwaren in rekening te brengen zoals het ontbreken van een uitnodiging voor FDF, NVA, LDD,... De koning, niet gedekt door een federale regering, de helft van paars is ofwel aan het fuiven ofwel reeds oppositie aan het voeren zelfs nu er nog geen oranjeblauwe regering is ofwel de laatste centjes aan het opsoupperen voor persoonlijke prestigeprojectjes, kiest het ruime sop en verhoogt de druk op Leterme op het vormen van een regering. Onze monarch rook zijn kans op een noodregering en zonder nieuwe staatshervorming vorige week door een communiqué in die zin te verspreiden. Ook nu weer vlakt hij het radicale af.

Het is duidelijk dat Berre de rand opzoekt van het toelaatbare van een neutraal staatshoofd. Eens te meer wordt duidelijk dat België nog sterk gedirigeerd wordt bij gratie van de koning. De tijd dat de koning besliste wie minister mocht worden en wie niet ligt duidelijk nog niet ver achter ons.
Wilfried Martens gaf vorige week aan: amai, met zo'n crisis, een geluk dat ons niet-protocollair staatshoofd er nog is om uit deze crisis te geraken.
Het laatste waar we mijns inziens nu boodschap aan hebben is echter zo'n soort staatshoofd die nog een extra kracht introduceert in het nu al zeer beladen politieke krachtenveld in België. Zonder Berre hadden de Walen nog een extra impuls gekregen om tot zelfinzicht te komen en waren al lang ter verantwoording geroepen door hun politieke klasse. Wellicht hadden we al sneller een regering gekregen met staatshervorming als Berre al in Grasse gaan uitrusten was van zijn zware taak om zijn broer op te volgen nu al meer dan 15 jaar geleden. De monarchie vormt op die manier een paraplu voor zichzelf op regenachtige dagen.