Rutger Beke(nt) niet

Als een mens met ziekteverlof is, zijn er een aantal voordelen. Eén ervan is tijd vinden om te rusten en kwaliteit vinden in wat je doet. Daarbij hoort lezen en literatuur. Het geeft onmiskenbaar de gelegenheid om bij te lezen. Een boek dat ik op mijn ziekbed in het ziekenhuis kreeg (dank, Bert) was ik NIET over Rutger Beke. Daarin probeert hij, ofte zijn twee gastschrijvers, zijn levenspad te duiden sinds zijn positieve plas na de Zwintriathlon. Over het al dan niet schuldig zijn, wil ik me niet uitspreken. Daar zijn wetenschappers voor en goeie ook. Alles bij elkaar is aangetoond dat hij op basis van de bestaande EPO-test niet-positief is wat de test onderuit haalt. Het onomkeerbare bewijs dat hij niet genomen heeft is er niet.
Toch een woordje over de stijl. De mens schopt wild om zich heen, niet gehinderd door enige schroom en inzicht in de beweegredenen van anderen. Journalisten, bloggers (hèhè), anti-doping instituten (hij reikt nergens positieve argumenten aan die de dopingstrijd kunnen helpen) en wetenschappers krijgen ervan langs omdat ze zijn situatie uit een ander perspectief bekijken. Het werd op den duur lachwekkend. Een journalist die een kritische kanttekening plaatst wordt de mantel uitgeveegd en zeer kleinerend benaderd. Ben je niet voor Beke, dan is hij 360° tegen je! Als je het mij vraagt zeer klein van een in se groot atleet.
Wat interessant is aan het boek is de complete overbelichting van zijn wezen in de wereld. Aan ego ontbreekt het hem niet. Hopelijk kan hij deze aanwenden om terug onverdacht grootse prestaties te leveren.
Waar is den tijd dat hij me vroeg op de piste in Leuven iets trager te gaan omdat ie niet volgen kon. :-)