Al, Carl, Jesse,...

Op de laatste Memorial Van Damme zat ik het me al te bedenken. Er zijn geen grote atletiekhelden meer. Het kan ook iets te maken hebben met mijn mindere betrokkenheid bij het gegeven atletiek als vroeger maar toch. De parade van atleten heeft me nog nooit zo koel gelaten als dit jaar. Telkens weer duiken nieuwe namen op aan de wereldtop.

Een mens die met beide benen in 2007 staat, zou eerst het element doping aanraken om dit te verklaren. Is dit wel zo? De druk naar prestaties is echter vandaag enorm. Jonge talenten worden verblind door de miljoenen die in het wereldje verdiend kunnen worden en dat alleen door de absolute wereldtop. De internationalisering van de sport is goed voor de promotie en toegankelijkheid maar de ene dag lopen in Rieti, drie dagen erna in Japan en dan weer in Brussel is toch zeer belastend voor het broze atletenlichaam. Vandaar de snelle wissels aan de top?

Net vandaag raakte bekend dat Al Oerter, één van de grootste atletiekhelden aller tijden, de eeuwige jachtvelden heeft opgezocht. Al zorgde voor de unieke prestatie vier opeenvolgende olympiades de gouden medaille mee te gritsen. Hij was bovenal een sierlijke, pure atleet. Een van de helden uit mijn jeugd, toen ik boeken over de Olympische Spelen van buiten kon opzeggen, is niet meer. Het is altijd een stukje afscheid nemen van jezelf op zo'n moment. Plots is iets waar je je aan optrok niet meer.