Brussel strikt boomerang

In één van mijn eerste blogbijdragen trok ik reeds aan het belletje. De Walen zullen een dag beseffen dat ze beter zelf het heft in handen nemen om hun toekomst zelf veilig te stellen ipv verder te teren op het Belgische gevoel. Hoe langer de regeringsonderhandelingen op federaal niveau duren hoe sterker de middelpuntvliedende krachten een nieuw rustpunt zoeken. Het ziet er meer en meer naar uit dat dat rustpunt op federaal niveau zal gevonden worden in een verregaande confederalisering. Het besef dat Vlaanderen haar eigen weg zal zoeken, zij het vroeg of laat, scherpt de idee dat de Waalse publieke opinie wakker geschud dient te worden. De Waalse politieke klasse kan beter de debatten nu al openen.

La Belgique à papa n'existe plus. De Walen voeren nu een clash over Brussel. MR en PS jagen elkaar nu op op dat open jachtterrein. Di Rupo noemt nu paard en man, Louis Michel. Louis Michel zou vaandelvlucht plegen in Waals-Brabant met zijn zetel in de Europese Commissie ondanks een belofte aan zijn kiezers bij de laatste federale verkiezingen. Een politieke verbinding tussen de partijen in de Waalse regering (PS minister-president Demotte) en het Brusselse Gewest (PS-minister-president Picqué) is het strikje aan het voorbereiden. Op die manier houdt hij de MR die tot nader order buiten the picture is op regionaal niveau onder druk om op federaal niveau kleur te bekennen in het institutioneel debat. Di Rupo ruikt bloed in Brussel. de Donnéa draagt al een tijdje de ezelsoren in de Franstalige pers...

In de politiek, centrum van botsende krachten, bestaan weinig rustpunten. Een rustpunt kan in deze omgeving betekenen dat de Waalse partijen onderling bekvechten over de toekomst van Wallonië. Brussel kan de magneet zijn voor de Waalse politieke krachten om ze in gespannen houding tot voorlopige rust te brengen.

En wie weet. Eens zo'n discussie vleugels krijgt, heeft het federale niveau nog een kans om een oranje-blauwe regering te vormen...