Sarko bakt het niet bruni

Altijd leuk om bij verblijf in het buitenland je wat in te lezen en te informeren over het politieke reilen en zeilen in dat bepaalde land. In Peru was het eerder dit jaar één grote populistische verdeeldheid. Frankrijk komt dan weer uit een periode van een onduidelijk verhaal na Mitterand én met Chirac, Jospin en andere Le Pens. Op het internationale toneel stelde het tot spijt van de ganse natie niet veel voor. Op quasi geen enkel dossier kon het wegen. De mogendheid was duidelijk tanende.
Sarkozy, Sarko voor de vrienden, sprong in dat politieke vacuum zoals we er op dit moment ook één hebben in België. Charisma, duidelijke communicatie, eerste resultaten en de nodige flair is op dit moment de perfecte cocktail voor Frankrijk.

Charisma en communicatie: sarko geeft zich voor de volle 100%. Hij zegt waar het op staat. Van oudsher voor Frankrijk belangrijke dossiers zoals het Midden-Oosten, de veiligheidsraad en de toekomst van de EU worden terug geactiveerd. Hij heeft het charisma van een kleine maar dappere wereldleider die van de wereld is.

Eerste resultaten: In een aantal dossiers stond hij pal. Het been stijf houden bij de staking bij de overheidsdiensten bijvoorbeeld of de vrijlating van gevangenen in Libië. Het bedwingen van de rellen in onder andere de Parijse buitenwijken is een medaille op zijn revers waard.

Flair: Bij wijlen gedraagt Sarko zich als een dandy die net eventjes buiten de lijntjes kleurt. Paris Match lust er pap van. Ook dat segment weet hij genadeloos te betokkelen. Zijn prille en openlijke relatie met Carla Bruni, een showbizzdiva, toont aan dat de man de titel van staatsman op een volwassen wijze een eigentijdse invulling geeft. Dit is wat Frankrijk nodig had in de 21ste eeuw.

Door die cocktail van karakteristieken en welbewuste keuzes heeft Sarko op korte tijd in verdeeld en stuurloos land veel krediet opgebouwd. Of zoals Ségolène Royal, zijn socialistische uitdaagster bij de presidentsverkiezingen het verwoordde op de avond van Sarko's verkiezingsoverwinning: J'espère que monsieur Sarkozy succédera à réaliser son programme avec lequel il a gagné ces élections. Hij heeft een duidelijk mandaat gekregen voor de komende jaren, zelfs van de verliezende oppositie én met een regering die volledig ondergeschikt is aan hemzelf. Fais ton jeu, Sarko.

Even ertussen uit

Op zo'n momenten beseft een mens dat hij te weinig tijd vrij maakt voor het tot rust komen, aandacht hebben voor de gezondheid en het stilstaan bij het inkleuren van het levenstraject. Waarom moet een mens daarvoor er op uit trekken en die elementen gaan opzoeken? In de dagelijkse gang van zaken haalt de continuïteit het op het verrassende element.
Alvast een goed voornemen voor '08!

Ver, verder, verst, vetst

In de grijze zone tussen werkloosheid en werkbegeleiding zijn heel wat partners actief. De duidelijk agressiefste partij zijn de uitzendkantoren. Een brede range dient zich aan en de sector neemt een steeds groeiend marktaandeel voor zich. Wie afstudeert (zonder diploma, vaag of laag diploma tot universitair diploma) en het niet goed weet of zich niet lekker in zijn vel voelt in de huidige job en geen uitzicht heeft op iets anders loopt recht in de armen van dit soort firma's. Er zijn er uitstekende bij die dicht aanleunen bij headhunter- of selectiebureaus. Andere zijn eerder gericht op omzet.

Deze laatste gedragen zich vrij agressief op de markt zonder kwaliteit te bieden aan de werkzoekende die zijn lot volledig legt in hun handen. De grote databanken die ze er op na houden (check online hoeveel open vacatures ze staan hebben en vraag dan de cliënt hoe snel ze geholpen worden) zijn een perfect lokmiddel. Echter, in vele gevallen is er nauwelijks een goed omschreven vraag van de potentiële werkgever of vissen de interimbureaus met push-vacatures bij vaste werkgevers. De cliënt verkijkt zich op het aanbod en raakt verstrikt in de mallemolen van de aanbiedingen en wordt de speelbal van potentiële werkgever en interimbureau. Keer op keer moet de cliënt zich gaan bewijzen via testen, gesprekken en sollicitaties tot die het beu wordt en kiest voor eventueel het outsourcingprincipe of een ondergekwalificeerde job aan lousy voorwaarden.

Wat mij betreft mag de VDAB of RVA gerust een kwaliteitslabel (gradatie van werk, duur van tewerkstellingsplaats, kwalitatieve en continue begeleiding,...) in het leven roepen voor dit soort bureaus. Denk maar aan Accent dat vragen stelt naar de sexuele voorkeur van de naïeve en welwillige sollicitant...

De waarheid zit in een buitenlandse mond

De temperatuur stijgt. Af en toe is het es goed om de buitenlandse pers, genre rtbf, rtl, ARD, NOS, NYT, CNN es te gadeslagen om een cassant beeld over ons landje te krijgen. Zo'n scherpzinnigheid over de discussie van de laatste 7 maanden heb ik in de Belgische pers nergens gelezen. De Belgische pers slaagt er maar niet in de essentie te capteren en opinieert veel te veel zelf, of beter gezegd politiekt zelf te veel.

Leve de New York Times!

http://topics.nytimes.com/top/news/international/countriesandterritories/belgium/index.html?8qa

New York Times 18 december

Belgium: Loser to Lead Interim Government

By STEPHEN CASTLE
Published: December 18, 2007
After a meeting with King Albert II, Guy Verhofstadt, left, the liberal ousted by voters in June, accepted the job of forming and leading an interim government because of the ”gravity of the situation in which our country finds itself.” But he said he did not want to remain in power beyond March. Mr. Verhofstadt, who had been prime minister since 1999, conceded defeat after the June election but has stayed on because the conservatives who won proved unable to form a coalition. But he has lacked power to act on major issues, and on Saturday thousands of union members marched through Brussels to protest the half-year political impasse and rising fuel and food prices. At the heart of the deadlock are disputes among parties from Dutch-speaking Flanders and the French-speaking area, Wallonia. Those tensions engulfed even the country’s annual beauty pageant on Saturday, when the new Miss Belgium, Alizée Poulicek, a blond 20-year-old from the French-speaking part of the country, was booed when she disclosed that she could not speak Dutch. The contest was held in Antwerp, a stronghold of Flemish nationalism, before an audience of 3,500. Ms. Poulicek, who besides French speaks English and Czech, told the Flemish television broadcaster VRT that she would try to learn more Dutch.

Er is hoop na de dood

Mannen. Er is nog hoop in deze koude tijden. Gisterenavond werd mij een foto doorgestuurd door het FOPA (Finnish Official Press Agency). De kerstman zou rond 16u34 neergeschoten zijn toen hij net op weg was naar België om tijdig vanuit de cadeauwolk op de bevolking neer te dalen met zijn rendieren.

De Wanhopige Alliantie Kerstcadeau Obstruenten(WAKO) uit Nederoverboelare heeft namelijk toegeslagen en de kerstmanidee voorgoed uit de wereld geholpen. Voor hen was dit een geplande daad die al jaren op de agenda stond. Op die manier ontsnappen zij aan het last minute syndroom " ik moet nog een cadeau kopen voor mijn bomma, schoonmoeder en lief". De alliantie maakte van de gelegenheid gebruik om het rendierenvlees buit te maken en maakte er een heuse midwinter bbq van. Mannen, hoera voor ons en proficiat voor de WAKO's!

Zolderschatjes

Als kleine rakker las je ooit wel spannende verhalen van jeugd- en kinderbendes die op zolder, kelder of bij mémé thuis een schat vonden. Ganse fantasieën werder er rond opgebouwd of door het openen van een kist opende zich een geheel nieuwe fantasiewereld.
Welnu, dit weekend sloeg ik samen met vriendin Sara aan het isoleren op de zolder van m'n huis met het oog op het creëren van een extra kamer. De kans was dus niet onbestaande dat een opmerkelijke vondst ons deel werd in een huis met historische kern van voor 1600 en dit geschiede dan ook wonder boven wonder.
Nu ja, een schat is een groot woord, een opmerkelijke vondst was het des te meer. Onder een losliggende steen diep onderin het dakgewelf lagen twee zwarte doosjes. Dat deze van plastic waren wees al op de beperkte historische waarde ervan. Toch werd onze nieuwsgierigheid er niet minder op, ook al moest het van een vroegere bewoner van de laatste 7 jaar geweest zijn.
Om uw interesse niet langer in spanning te houden, het betrof twee dvd's met de hardste en vulgairste porno die ik ooit in handen kreeg. Misschien ben ik een onbeschreven blad op dit vlak maar kak- en plassex is niet aan mij besteed. Laat staan dat ik bij het bekijken van dit soort video's in een bepaalde roes zou geraken. Neen, een Braziliaanse meid die rechtstreeks uit de aars van een collega pseudo-16jarige, inclusief blokken op haar tanden, een portie uitwerpselen mag verorberen doet mij eerder naar tik tak verlangen dan naar sex.
U kunt zich voorstellen, waarde bloglezer, dat deze zolderschat enerzijds zorgde voor een welkome break tijdens het zware klussen maar anderzijds vragen opriep bij de vroegere bewoners van ons pand. Misschien moet ik de dvd's hen wel opsturen.
Geïnteresseerden in dit stukje levensechte cultuur mogen mij altijd contacteren. Gratis en voor niets krijg je twee dvd's.

Kwisserdequiz!

Vanavond ga ik onder de kerktoren van Snellegem (Wuk? Waar ligt dat?) lekker kwissen. Dit is een fenomeen in Vlaanderen. Talrijke teams verzamelen wekelijks in de plaatselijke parochiezalen om een krachtmeting op het vlak van weetjes en brede kennis aan te gaan.

Vanavond is het van dattum. Concept: 25 ploegen, 4 rondes van 10 vragen met een rode draad-doe- of uitzoekopdracht tussendoor. De thema's gaan over aardrijskunde, natuur, keuken, muziek, geschiedenis enz; Het komt er op aan kennis te combineren met alertheid en correctheid

Het komt er op aan een goed en evenwichtig team samen te stellen. Man en vrouw, storylezer en de tijd lezer, één-kijker en klaraluisteraar, golden sixties en x-generatie nineties lovers, natuurmens en IT-nerd worden verenigd voor 1 moment om hetzelfde doel te bereiken. Het hoogste schavotje halen. "4-ever young" is op dat vlak tot de tanden gewapend vanavond.

Het is koud en warm in de Wet

Er scheelt duidelijk iets met de temperatuurregeling in het politieke centrum van ons, nu ja, landje Belgiek. Dat blijft een surrealistisch verhaal. Wat moet de burger denken?

• Verhofstadt of Reynders of toch Leterme premier?


• Met socialisten?


• Met regionalisten?


• Opiniepeilingen wijzen zelfde uitslag aan?


• Pro-België of anti-België?


• Willen socialisten of niet of liever verkiezingen te zien aan hun 6 voorwaarden?


• SPIRIT niet in de regering zonder federale vertegenwoordigers?


• Ondertussen halen enkel de stijgende consumptieprijzen de voorpagina's...


• Leterme geeft een ontspannen breedsmonds lachend gesprekje weg in de zevende dag


• ...

Man, man, man. Dit is een slechte zaak voor ons landje. Ik pleit voor een grote boem om uit deze institutionele impasse te geraken. Toch maar splitsen die handel? Dan hebben we toch terug een bindend thema en iets om ons op te richten.

Automatismen zijn niet elastisch

Een mens is steeds op zoek naar automatismen, zekerheden om te verankeren in het leven om zo tot rust te komen. In sommige gevallen kan een automatisme echter tot een abrupte stop leiden:

• Cruise control. Op de autosnelweg is dit een bron van automatisch inhalen voor zowel vrachtwagen als personenwagen. Het zich nestelen in een constante snelheid doet alles hiervoor wijken. Inhouden, bijsturen is er in een groot deel van de cruisers dan niet bij.
  
• Een GPS is een bron van zekerheid tot er wegenwerken zijn of vertragingen waarna het einddoel niet wordt gehaald tegen de ingeplande aankomsttijd.


• Een voetbalploeg die blijft winnen wordt niet in vraag gesteld, haalt de voorpagina's niet. Wat kan het effect hiervan zijn? Zacht sluimerende setteling bij de vaste kern dat niks fout kan gaan? Psychologische strijden die ontstaan?


• Een partijleider die 6 maanden lang intern ongecontesteerd zijn gang kan gaan en na een zware mislukking applaus op alle banken krijgt. Het boomerangeffect is nooit ver om de hoek.


• Automatismen op het werk zouden naar uitvoering nooit mogen bestaan. Telkens weer moet de hartslag van een job, onderneming of positie door de organisatie gevoeld worden in elk deel van die organische samenstelling.


• Een motor die door de band een zelfde snelheid haalt binnen een gelijke versnelling wordt lui.

Het is van tijd eens nuttig stil te staan bij een automatisme want in sommige gevallen kunnen ze leiden tot immobilisme. De elasticiteit van automatismen is zeer limitatief.

Gele limo

Leve gele limonade!

Luxe is een raar en relatief beestje

100 Belgen hebben tot nu een optrekje gekocht op de spectaculair ogende kunstmatige eilanden voor de kust van de emiratenstaten. Er ligt een wereldkaart, een palmblad en Allah weet wat nog allemaal te blinken voor de kustlijn. Dubai wordt regelmatig gepinpoint als het gaat om de place to be voor de nieuwe jetstet. Natuurlijk dadde. Het is er bloedheet, heeft een hoge luchtvochtigheid en alcohol vind je op elke hoek van de straat. Got it? Got id?

De investering die de tot nu gepriviligeerde Belgen zich getroost hebben is voor een bedrag van meer dan 55 miljoen €. Dat komt neer op gemiddeld 5,5 miljoen € per lapje van gemiddeld 400 m². Een mooie investering? Valt dik te betwijfelen.

De Belgische baggersector vaart er letterlijk wel bij. Een ganse armada aan zandopspuiters van onder meer De Nul en DEME ofte Dredging draait er rondjes tot grote vreugde van de Belgische economie. Zij weten als bevoorrechte getuigen dat de eilandjes zullen smelten als sneeuw voor de emiratenzon. De erosie, grondinstabiliteit en stijging van de zeespiegel zullen ervoor zorgen dat ze binnen 5 jaar op dezelfde plek terug zullen staan om zelfde werken uit te voeren. De Arabier is verblind door prestige en geldroulatie.

Toch is het een goede evolutie en is er een positieve zijde aan de medaille voor ons in het regenachtige noorden. De Belgen kopen ginder overwegend paalwoningen (de menselijke evolutie kent zich door wederkerigheid in de geschiedenis), wellicht uitvoerig gebriefd ter plekke door de aanwezige Belgische projectbaggeraars waardoor hun fancy eigendom niet in het gedrang komt. En voor ons, Jan en Pol, wordt met de massale uittocht van de jetstet richting emiraten Saint-Tropez meer dan waarschijnlijk betaalbaar voor wij als modale tweeverdieners.

Milquet en Ronaldinho timesharen manager

Geluk is voor sommigen in het leven alles krijgen wat je hartje verlangt. Wat is nu het recept in de moderne wereld om te krijgen wat je wilt in dat toch o zo korte leven? Eenvoudig, je loopt langs bij een carrièremanager en zegt wat op je lever ligt. Die manager geeft je over de ganse lijn gelijk en bewierookt je eigen prestaties, competenties en toekomstperspectieven. Om ervoor te zorgen dat je een opening kunt krijgen richting je ultieme geluk ga je wat slepen, je gaat wat mokken in een hoekje en vertraagt de hele zaak.

Je laat intussen je doorgedreven zin voor professionalisme primeren als underdog in het ganse verhaal. Eigenlijk voel je jezelf een topper, een speldrager maar door die zin naar meer en hoger raak je er niet meer toe. Je zoekt een uitweg maar vindt die niet in die spiraaltoestand. Toch woon je alle trainingen, sessies, bijeenkomsten plichtsgetrouw bij. De buitenwereld mag je niet verdenken van achterbaksheid, hoegenaamd niet. Je laat je manager intussen het werk achter de schermen doen en laat deze pogen alle puzzelstukken in mekaar te doen vallen.

Ronaldinho versierde op die manier een lucratieve transfer naar Chelsea ipv een waarschijnlijke terugval bij Barcelona. Milquet verkreeg een voorlopige vereniging van linkse krachten aan Waalse kant ipv een coalitie die haar partij politiek dood ging maken.

Zien wie laatst lacht...

Het wit konijn krijgt het voor het zeggen na paars, oranje lacht aan de kant of neemt ze de benen?

De kentering

Dit weekend was een hoogstandje op het vlak van internationale politiek. Rusland en Venezuela vullen de buitenlandpagina's.

In Rusland won de partij van president Poetin met 63,3% van de stemmen de parlementsverkiezingen. Dat betekent ongeveer 10% minder dan bij de presidentsverkiezingen. De vergelijking gaat niet volledig op daar er bij parlementsverkiezingen een getrapter besluitvorming is bij de kiezer en de keuze meer gespreid is. En toch, het kan een strohalm zijn voor de oppositie om op dit elan door te gaan al zullen slechts 4 partijen in zo'n immens land vertegenwoordigd zijn in de doema.


In Venezuela, het olierijke land, haalde president Chavez, ondanks een regelrechte staatscampagne en quasi-intimidatie, het niet in een referendum om hem uitzonderlijke bevoegdheden te geven en hem naar het voorbeeld van Fidel Castro op te tillen naar de belichaming van de staat als staatshoofd. 51%, opnieuw een hart onder de riem voor de oppositie en een fors neen aan toenemende machtsconcentratie. Meteen is dit ook een signaal naar andere staten in Latijns-Amerika waar het voorbeeld van Chavez van nabij werd gevolgd.
Het is echter nooit over, Fidel Castro zal opnieuw kandideren voor de parlementsverkiezingen in Cuba in januari en in België weten we dat een versnipperde parlementssamenstelling ook niet altijd soelaas brengt.

Domme antwoorden

Dag 171 in de regeringsvorming of what's in a name? Om 12u kregen alle leden van de Algemene Vergadering per SMS van de partijsecretaris te horen dat we gecolloceerd werden voor een buitgengewone bijeenkomst op een toen nog zonovergoten zaterdagmiddag. Uw massale aanwezigheid is vereist voor deze belangrijke bijeenkomst.

De nuchtere partijmilitant en vergaderinglid wist toen al hoe laat het was. Een vergadering met een gedetailleerde briefing met het gebeurde van de laatste 24u stond meer dan waarschijnlijk op het menu. Dan zou Leterme opduiken en een gezamenlijke groepering van fracties, AV-leden en leden van het politieke bestuur toelopen en een stormachtig applaus oogsten. Quod erat demonstrandum.

Een fraai stukje partijcommunicatie waar in één zwiep opnieuw de kritiek op de formateur in de kiem wordt gesmoord werd op die manier ontwikkeld. Over tot de orde van de dag. Leve Yves! Yves voor premier en dit na zovele dagen en nachten. Dit laat een wrange smaak na. Waarom werden niet eerder keuzes gemaakt op basis van het buikgevoel? Er zijn voldoende partijen die regeringsfähig zijn.

We staan 171 dagen verder en een onfris stukje politieke geschiedenis is geschreven, op naar de volgende bladzijden. Drie dom lijkende vragen moesten de formatie concretiseren en dynamiteren. Er volgden, ondanks het gezegde, domme antwoorden. Er was geen weg terug.

De post op de markt

De tijd dat er een postkantoor op elke hoek van de straat terug te vinden was ligt al ver achter ons. De walmelijke geur van rook bleef er in de jaren 80 nog in je kleren hangen na elk postbezoek. De smaak van de Boudewijns en vogeltjes kan elke rechtgeaarde Belg zo naar boven halen. Vandaag komt de post in het nieuws met responsabilisering van het personeel, downsizing en rationalisatie van de bedrijfsactiviteiten. Op heel transparante wijze, helder als klaterend water van een bergriviertje en helderder dan die walm uit de jaren 80, geeft de post de financiële cijfers weer van de kost van het openhouden van kantoren en het houden van dagelijkse postrondes op elke locatie in België. Lekker vind ik dat. Als de politiek een dagelijkse ronde wenst te behouden in een liberaliserende wereld dan kost dat de overheid jaarlijks 300 à 400 miljoen euro die ze moet bijpassen bij het postbudget. Eat this!

Heel lekker en verfrissend vind ik dat voor een semi-overheidsbedrijf. Hoe kan de overheid hier mee omgaan voor haar andere departementen?

De post vind je niet meer terug op elke plaatselijke markt maar staat wel met haar beide voeten in de markt.

Betoging tegen de koopkracht

De vakbonden gaan op 15 december betogen tegen de koopkrachtdaling. In de marge slepen ze er ineens de uitblijvende federale regering bij. Ze rekenen op 20 tot 25 000 manifestanten.

Heeft hun economische cel al es uitgerekend hoeveel manuren en -dagen verloren gaan met hun betoging en wat de impact ervan is op de economie. Waarschijnlijk genereert dit een groter effect dan het uitblijven van de federale regering. Het is maw een betoging tegen de koopkracht ipv voor de koopkracht.

In Bruges komt eraan! Bekijk de trailer.

Vertrouwen is broos

Laat het ons es over de omstandigheden van de regeringsonderhandelingen hebben. Welke partijen zijn betrokken in dit verhaal?

• De politieke partijbureaus;
• De regeringsonderhandelaars (thematische delegaties en hoofdonderhandelaars);
• De media;
• De publieke opinie;
• De politieke achterban, partijkaders en -leden;

In de maanden die 169 dagen tot vandaag vullen vormen zij de politieke agenda en moeten node evenwichtsoefeningen gemaakt worden tussen de verschillende stakeholders. Het is aan de partijen om de juiste strategie uit te stippelen om iedereen voldoende ruimte en informatie te geven om de motor gaande te houden. Zeker in zo'n lange periode van onderhandelingen kan de druk wel es van plaats veranderen. Nu zijn we precies op zo'n moment. De politieke achterban begint zich te roeren op het moment dat de politieke toponderhandelaars naar een akkoord smelten. We zagen het dit weekend al. Bij CD&V stijgt de temperatuur en nu ook bij NVA. Het voorlopige regeerakkoord biedt onvoldoende zicht op een rug voor de uitvoering van de communautaire partijprogramma's die nadrukkelijk bij CD&V-NVA naar voor gebracht werden in de campagne nu zes maanden terug al.

Op een moment dat een compromis moet geforceerd en moest gezocht worden, haalde Reynders een ongenadig woord boven. Hij had het over het vertrouwen dat moest uitgesproken worden binnen de politieke partijbureaus inzake het mogelijke bestaan van oranjeblauw. Dit was nu perfect een staaltje druk verleggen. De Waalse partijen hadden het gevoel dat er wel een overlevingskans in die flauwe communautaire agenda zat en wilden versnellen. Plots was ook Milquet aan boord. De Vlaamse partijen werden in snelheid genomen. Voor de VLD maakt het niet uit. Bij elke mogelijke constructie zijn zij winnende partij.

Voor CD&V-NVA ligt het anders natuurlijk. Het verzengende woord vertrouwen verhitte de gemoederen van de partijkaders. Plots worden aan de Vlaams communautaire kant vraagtekens geplaatst bij alle openingen richting een meer confederale staat. Het vertrouwen in een goede afloop voor een startende regering is geschaad.

Vertrouwen vraag je niet, vertrouwen schenk je aan iemand. Door deze démarche van Reynders, hoe onbenullig lijkend ook door enkel het woord vetrouwen in de mond te nemen, is de knuppel in het hoenderhok gegooid. Het is ook een strategie. Dat moeten we hem nageven. Het vertrouwen in het tot nu geschreven woord, het vertrouwen in de opgebouwde vriendschappen tussen de onderhandelaars, het vertrouwen van de partijkaders in de onderhandelaars en het vertrouwen in een verzilvering van een verkiezingsoverwinning wordt in vraag gesteld. Dit is een topmoment om de broosheid van de macht als politoloog te aanschouwen als observator.

De HOMO vernieuwt

Humo heeft een push-up nodig. Het rebelse en maatschappijkritische blad voor TV en radio lijdt onder de jaren en het gaat bijgevolg allemaal wat hangen. Recent kondigde de uitgever SANOMA magazines daarom een herstructurering en een in de prijs inbegrepen restyling aan. De restyling zouden we al moeten zien glijden in de TV-spots die nu overvloedig op ons af komen gegleden als het aantal kerstbomen in het straatbeeld op 26 november. Guy Mortier, de lijfelijke reïncarnatie van HUMO, wordt door de HUMO-goegemeente ten grave gedragen in een kerk.

Wat leert ons dat? Niks. Integendeel, als de reclamespot moet staan voor de vernieuwing dan is HUMO duidelijk niet mee geëvolueerd met zijn tijd. Patrick Janssens, Freya Van Den Bossche, Goedele Liekens,... Ze vissen nog steeds in dezelfde vijver als tevoor met het aanhalen van dezelfde attributen als al jaren lang. De al even ouwerwetse kerk wordt als spotvehikel gebruikt, op zich niet zo erg behalve als je de overtuiging van de aanwezigen even in rekening brengt en ze in dit geheel plaatst. Bij deze voor mij geen aansporing om het blad in huis te halen. Wat is er vernieuwd? Het lijkt nog steeds kneuterig en meer van hetzelfde.

Vissen in dezelfde vijver? We weten intussen dat de Polen al met al onze vis zijn gaan lopen. Need to say more?

Het blijft een vette kluif

De overheid is te traag

• De overheid denkt na om het monopolie van Telenet inzake kabel voor ADSL open te breken om zo de concurrentie te verhogen en de prijs te kunnen drukken. In vergelijking met onze buurlanden ligt de ADSL-prijs, los van de kwaliteit ervan, tot 50% hoger. Ondertussen is de nieuwe generatie internetlijnen al op komst...
• Belgacom wordt verplicht om een aantal werknemers terug in dienst te nemen die blijkbaar onterecht waren afgedankt. De overheid is belangrijk aandeelhouder binnen Belgacom die zich in een sterk geprivatiseerde wereld dient te bewegen. Schieten in eigen voet?
• Voor de overheid regulerend kan optreden en ondanks wat ze sinds een aantal jaren verkondigen zullen de banken toch kosten aanrekenen voor het afhalen van geld bij een andere bank dan die waar je zelf klant bent. Het begin van een eindeloze discussie tussen de bancairesector en consumentenzaken? De sector is alvast goed gewapend. Per transactie kost het de bank 70 €cent en ze rekent slechts 10€cent door naar de klant.
• enzovoort enzovoort

Het Oostblok vist voor ons net

Eeuwen na de doortocht van Iwan de verschrikkelijke, de Noormannen en den Duits (tot 2 keer toe tot nu) door Europa is het nu de beurt aan de Polen, Tsjechen en andere namen die door de band eindigen op "ov".

U heeft ze wellicht al gezien, die vermaledijde Oostbloktruckers. Ze halen in bij regenweer, hun remmen werken niet naar behoren en de draad van hun banden is zo afgesleten dat we zware twijfels kunnen uiten bij hun wegstabiliteit en rijvaardigheid bij aquaplanningomstandigheden. Als het daar maar bij gebleven was! Wat blijkt nu? Door de urenlange en kilometerslange files op onze wegen lopen hun rijtijden op (als ze daar al überhaupt rekening mee houden). Dat betekent dat die mensen wat verpozing zoeken natuurlijk. De bereikbaarheid van het schipperskwartier in Antwerpen is eerder laag met hun tientonners. Daar de meeste van die landen echter niet dicht aan een zee grenzen proberen ze een andere vis aan hun haak te slaan. Letterlijk dan.

Ze zoeken blijkbaar massaal onze natuurgebieden en inclusieve visputten op om een lijntje uit te gooien. Maar wat blijkt? Die Oostblokkers doen niet zoals de vele Vlamingen. Het Vlaamse proces van vissen in een visput gaat als volgt:

1. Visvergunning kopen
2. Lijntje uitgooien
3. Vis vangen
4. Vis wegen
5. Vis teruggooien

Het Oostblokproces gaat zo:

1. Lijntje uitgooien
2. Vis vangen
3. Pan zoeken
4. Vis opeten

Er is een duidelijk verschil vast te stellen. Gevolg: De Vlaming betaalt voor de sport, de Oostblokker dankt de Vlaming voor de gulheid. Maar dit is een eindig proces. Als je beide processen na elkaar zet kom je tot de slotsom dat er op den duur geen vis meer in de visputten zit. Gevolg: Vlaming malcontent en de Oostblokker ook. De politie vindt het geen prioriteit en de Vlaamse regionale visorganisatie raadt de Vlaamse vissporters aan de confrontatie uit de weg te gaan om niet zelf in het water te belanden. We kunnen duidelijk gewag maken van een patstelling.

Dit is het zoveelste bewijs dat sociale controle en respect voor de lokale omgangsregels niet meer gelden in een globaliserende wereld. Andere methoden dringen zich op want communicatief verstaan we mekaar niet, we houden er andere primaire normen en zeden op na, hebben andere drijfveren voor zelfde activiteiten,...

Zolang ze onze vrouwen gerust laten, moet de noodtoestand niet afgekondigd worden. Sportvissers, bewaart de kalmte aub!

België schaakmat

• Gary Kasparov zet op een mum van tijd 24 Belgische bedrijfsleiders schaakmat.
• De Bel 20 gaat terug onder de 4000 punten.
• Vergelijkend internationaal onderzoek leert dat arbeid in België te zwaar wordt belast. Een belastingsdruk van 44,2% van het BBP! De overheid is inefficiënt.
• ECB is ongerust over stijgende olie- en voedselprijzen.
• Brugge verhoogt zo goed als alle parkeertarieven met minstens 25% en de vuilzakprijs stijgt tot 1 €.
• De wegeninfrastructuur in België gaat er kwalitatief gevoelig op achteruit. Jarenlang is te weinig geïnvesteerd.

Er is een duidelijk gevoelsverband van hoog tot laag dat onze economie en welvaartsvastheid alvast onder toenemende druk staat. Wat is het effect op ons welzijn?

Janssen is niet meer

Janssen pharmaceutica staakt. Janssen is een bedrijf dat gedurende jaren een veilige toevluchtshaven was voor doctors in de farmacie, biochemie of geneeskunde en ondersteunende profielen. Sinds een aantal jaar maakt Janssen deel uit van de grote hoofdzakelijk Amerikaans gedreven Johnson & Johnson groep. Een consolidatiebeweging drong zich dan ook al een tijdje op en was trouwens al een hele tijd gaande door doorvoeren van een procesoptimalisatie op alle echelons (strategie, HR, financiën,...).

Nu zouden er een 600-tal werknemers van de 5000 moeten vertrekken. Janssen moet zich nu nestelen in de wetten van een multinational en dan komen rationalisatie en efficiëntie om de hoek kijken.

Janssen is zo'n typisch Belgisch bedrijf waar mensen zich nooit vragen bij stelden omdat het toch zo makkelijk en goed ging. Je ging er werken, kreeg mooie voorwaarden (loon, congé, werkomstandigheden,...) en was zeker van een uitgetekend levenspad voor de komende 30 jaar. Enige toegeving die gedaan moest worden was zo goed als zeker naar Beerse of all places in de kempen verhuizen. De helft van de gemeente wordt er door geïmpacteerd. Een soortgelijk verhaal stelt of stelde zich met Tessenderlo Chemie in Looi of de steenkoolmijnen in Limburg of INBEV in Leuven of FORD NEW Holland in Zedelgem. Een ware volksverhuizing zal zich stellen als de 600 mensen de woonwijken van Beerse uitstromen.

Janssen moet hoedanook willens nillens door die beweging peddelen. De toegenomen concurrentie met de generische producten, patenten die onder druk staan, de massa aan researchers in Azië, het protectionisme in de VS,...

Het is kenschetsend voor de economische omgeving België dat dergelijke instituten geen veilige haven meer zijn maar de voedingsbodem moeten zijn voor nieuw ondernemerschap en doorgedreven innovatie om kennisgrondstof in België aan de grond te houden. Janssen lipt niet meer, J&J des te meer!

Facebook

Wat is het?

Waarvoor dient het?
Wie verzint die idiote toepassingen (zombie, potatoes,...) die er op draaien?
Waarom verdienden die bedenkerskerels daar zoveel geld mee?
Ontmoeten 'friends' elkaar nu meer dankzij facebook of blijft het bij berichtjes?
Wie zijn de mallerds die andermans 'friends' afschuimen om hen toch maar toe te voegen aan hun friends?
Welk psychologisch en sociaal profiel hebben die kerels die elke dag hun status aanpassen?
Ben je minder mens als je niet op facebook staat met je gezicht?
Is dit een wedstrijdje om het coolst zijn?
Welke tijdteveelhebbers zitten achter Yves Leterme 1, Yves Leterme 2 enz???
Geldt een facebookaccount van meer dan 100 vrienden als parameter voor een langer leven?

Langer leven met vrienden

Alweer een reden om meer te investeren in onze vrienden: we worden ouder als we voldoende maatjes of kennissen hebben. Uit onderzoek waarbij 1.500 senioren tien jaar werden gevolgd, blijkt dat de sterftekans afneemt als we niet alleen door het leven hoeven. Een breed sociaal netwerk maakt allicht gelukkiger, waardoor de kans op overlijden sterk afneemt. Opmerkelijk is dat het aantal familieleden geen invloed heeft op de sterftekans. Bij ouderen met veel vrienden ligt het sterftecijfer 22 procent lager dan meer alleenstaande ouderen. (lvl)

http://www.facebook.com/

Territoriale ontvoogding

Voor de zoveelste keer tijdens deze voor politologen interessante onderhandelingen slaan de Walen de handen ten hemel zeggende: "mon dieu (Guy Spitaels), pourquoi tu nous a quitté". De Vlamingen hebben hen blijkbaar weer een loer gedraaid door Franstalige burgemeesters niet te benoemen in Vlaamse gemeenten. Ok, je kunt je ook vragen stellen bij de kwaliteit van het Nederlands van Leopold Lippens in Knokke-Heist. Ze hebben een punt, die Walen.

Toch moeten we, tot spijt van wie het benijdt, even een sprongetje terugmaken in de tijd. Niet eens zo lang geleden is dat. Eind jaren 70 begon de discussie over de eerste staatshervorming. Toen was de voornaamste drijfveer voor de Vlamingen culturele ontvoogding tov de Walen. De voornaamste inzet voor de Walen betrof eerder economische thema's die meer territoriaal georiënteerd zijn. In die divergerende eisen werd een compromis gevonden.

Het is des te vreemder dat vandaag, en eigenlijk aangaande alle conflicten, beide groepen net de andere zijn juridisch argument gebruiken in de afbakening van bevoegdheden. De Vlamingen bijvoorbeeld verbieden culturele inspanningen (Franstalige blaadjes, onderwijs,...) op hun territorium. De Walen stellen territoriale eisen aan de Vlamingen.

Deze korte historiek toont aan dat er dringend werk moet gemaakt worden van de finaliteit van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Dit is een feitelijk Gewest dat geen gelijkwaardig Gewest is aan het Vlaams Gewest of het Waalse, vandaar ook het gebruik van ordonnanties ipv decreten bijvoorbeeld. Brussel is een halfslachtige oplossing gebleven, mede door de behoudsgezindheid van de Brusselse Vlamingen. Hun positie is ook politiek overgewaardeerd. Ganshoren bijvoorbeeld telde begin jaren 80 nog voor 80% Vlamingen. Nu is dat iets meer als 10%... Op 25 jaar tijd heeft Brussel een metamorfose ondergaan. De Vlaming kent Brussel niet en zal Brussel nooit kennen.

Daarom is het in de huidige regeringsonderhandelingen van belang dat ook het dossier Brussel op de tafel komt, zoals de Walen vragen. Opnieuw kunnen de onderhandelaars zoals begin jaren 80 een vergelijk vinden. De Vlamingen willen een definitieve afpaling en de Walen willen een duidelijke verbintenis, het territoriale aspect daaraan zal nooit passeren in Vlaanderen, tussen Wallonië en Brussel. Het is echter ten zeerste de vraag of de radicale Brusselaar (lees FDF'er) daar wel zo tuk op is. Ik denk dat we daar als Vlaming open moeten voor staan en de positie van Brussel duidelijk open stellen aan de onderhandelingstafel.

Brussel slibt dicht en dit niet alleen in de avondspits wanneer de werkende Vlaming zich huiswaarts begeeft ergens te velde in Vlaanderen. Nog dit. Onderzoek wees uit dat het hoogste procentuele aandeel aan pendelaars naar Brussel tov andere provincies uit West-Vlaanderen komt! De West-Vlaming ziet af in Brussel...

De oude garde in het gareel

Onze vorst zet zijn geld op de oude politieke klasse van de jaren 90 om het vaderland te redden. Jean-Luc Dehaene, Louis Michel, Guy Verhofstadt en, ken je deze nog, Philippe Maystadt worden gevraagd om op communautair vlak een doorbraak te forceren. Dit moet met een serieuze korrel zout, zoals gebruikelijk bij vorst, genomen worden wat betreft de slaagkansen.

Op 10 juni 2007 kregen slechts 2 namen van de 4 bolletjes achter hun naam. 1 van de 4 stuurde zijn vrouw de wei in. 2 van de 4 maakten deel uit van een paarse regering en 1 van de 4 is opgelegd geen binnenlandse politiek te bedrijven zolang hij deel uitmaakt van de Europese Commissie. 1 van die 4 heeft recentelijk zijn politiek pensioen aangekondigd. 1 van de 4 moet een regering van leeglopende zaken leiden. 1 van de 4 is voorzitter van de Europese Investeringsbank.

Kom nu. Is dit het beste wat dit land te bieden heeft? Moeten we mensen naar boven halen die in een vorige generatie stemmen haalden en waarvan 50% een aversie heeft tegenover de verkiezingsuitslag aan Vlaamse kant?

Als ik Leterme was, dan beschouwde ik dit pas als een kaakslag van het koningshuis voor zijn stemmenresultaat, zijn partijstandpunten en voor zijn voorzitter. Het is duidelijk dat de koning CD&V, en meer bepaald haar huidige generatie politici, wantrouwt in het nu 157 dagen durende formatiedebacle en haar persoonlijk de schadeclaim toespeelt.

Op één punt zit de koning juist. CD&V, vooruit gestuurd door zweeppartner NVA en CD&V's eigen confederale standpunt van 2001 en de vijf resoluties aangenomen door het Vlaams Parlement, houdt voor het eerst sinds lang vast aan haar standpunten en legt de druk in de schoot van de huidige generatie die van de kiezer een duidelijk mandaat kreeg. Iets waar de koning maar geen vrede lijkt mee te willen nemen. Net zoals ik Milquet gelijk kan geven vanuit haar NON-standpunt heeft Albert II ook gelijk in deze...

Kolderdebolder

In Zweden zwemmen de vrouwen liever halfnaakt,
Vooral het topje zien ze zelf liever losgehaakt,

Nooit eerder kregen vrouwen zo'n steun in hun emancipatiedrang,

Als ik dan toch iets mag suggereren: liever hüpsch dan hang.

Gisteren in het journaal was er terug gruwelijke horror van doen,
De Vadder Ivan maakte gewag van een resurectie van paars-groen,

Zo rond de klok van zeven was dat idee voor menig Vlaming zwaar te verteren,

De Vadder Ivanclub lukte er eindelijk in haar bestaansratio te communiceren.

Agfa's aandeelhouders azen massaal op schade-aflaten,

L&H's beul Deminor werd gevraagd te zoeken naar beheerspagaten,

Het aandeel blijft namelijk de diepte van een bodemloos vat opzoeken,

In die mate dat kandidaat-investeerders vragen hebben bij de boeken.

Al die sterren blijven intussen maar tomeloos kinderkes adopteren,

Madonna, Angelina en nu ook Kylie willen de wereld amelioreren,

Door zo'n kleine zwarte of gele pruts min of meer koosjer in huis te nemen,

Treffend is de persistentie waarmee ze hun hartendiefje claimen.

de koning, le roi, der König

Albert II, Berre voor de vrienden, is aan een rondje interpretatie van zijn wettelijke beschikkingsrecht begonnen. Hij krijgt het niet op een blaadje, zijn koninkrijk, en dat op 73-jarige leeftijd. Albert II wil kost wat het kost bewijzen dat hij politieke beslissingen naadloos opvolgt blijkbaar door het paarse generatiepact naar de geest toe te passen en zijn pensioenleeftijd op te schuiven in de richting van de vervaldatum.

Een klassiek punt van discussie voor federale verkiezingen is de al dan niet protocollaire invulling van de monarchie in België. Dit zou in de praktijk betekenen dat Albert II geen enkele interventie meer kan maken in de politieke formatie van coalities en het beëdigen van uitvoerenden (premier, ministers en staatssecretarissen) in België.

De laatste weken nu Yves het lastig heeft om een vergelijk te vinden tussen de standpunten van de verschillende partijen om een federale regering te smeden, duikt Berre met zijn omgeving in het politieke vacuüm. Een paar maand terug riep hij al enkele ministers van staat op om van gedachten te wisselen. Het leverde een pallet aan wilde ideeën op. De ministers van staat in kwestie kregen immers de gelegenheid om op het bordes van het paleis van Laken hun glorie over de staat waar zij zelf jaren van hun leven voor gegeven hebben nog 1 maal te laten gloeien.
Zonder veel resultaat echter.
Nu roept ons pensioenleeftijdgerechtigd staatshoofd enkele partijvoorzitters op. Opnieuw wordt hij daarin niet gehinderd in zijn keuze door enige mathematische en politiek-reële bezwaren in rekening te brengen zoals het ontbreken van een uitnodiging voor FDF, NVA, LDD,... De koning, niet gedekt door een federale regering, de helft van paars is ofwel aan het fuiven ofwel reeds oppositie aan het voeren zelfs nu er nog geen oranjeblauwe regering is ofwel de laatste centjes aan het opsoupperen voor persoonlijke prestigeprojectjes, kiest het ruime sop en verhoogt de druk op Leterme op het vormen van een regering. Onze monarch rook zijn kans op een noodregering en zonder nieuwe staatshervorming vorige week door een communiqué in die zin te verspreiden. Ook nu weer vlakt hij het radicale af.

Het is duidelijk dat Berre de rand opzoekt van het toelaatbare van een neutraal staatshoofd. Eens te meer wordt duidelijk dat België nog sterk gedirigeerd wordt bij gratie van de koning. De tijd dat de koning besliste wie minister mocht worden en wie niet ligt duidelijk nog niet ver achter ons.
Wilfried Martens gaf vorige week aan: amai, met zo'n crisis, een geluk dat ons niet-protocollair staatshoofd er nog is om uit deze crisis te geraken.
Het laatste waar we mijns inziens nu boodschap aan hebben is echter zo'n soort staatshoofd die nog een extra kracht introduceert in het nu al zeer beladen politieke krachtenveld in België. Zonder Berre hadden de Walen nog een extra impuls gekregen om tot zelfinzicht te komen en waren al lang ter verantwoording geroepen door hun politieke klasse. Wellicht hadden we al sneller een regering gekregen met staatshervorming als Berre al in Grasse gaan uitrusten was van zijn zware taak om zijn broer op te volgen nu al meer dan 15 jaar geleden. De monarchie vormt op die manier een paraplu voor zichzelf op regenachtige dagen.

pb voor pv

Zaterdag stem je voor een nieuwe provinciaal voorzitter voor JONGCD&V.

Daar ben ik met veel goesting kandidaat voor.

Mijn lijstje van 5 prioriteiten om van West-Vlaanderen een "high 5" provincie te maken binnen JONGCD&V:

1. Via regelmatig provinciaal overleg verder de afdelings- en regiokwaliteit opdrijven. Het objectief is 5 sterke regio’s in de provincie:
   Op nationaal vlak bij de jongeren bestaan vele instrumenten om afdelingen en regio's te coachen. Deze instrumenten brengen we naar het provinciale niveau waar we op regelmatige tijdstippen overleg plegen. Dit overleg zal onder andere gaan over de verdere uitbouw van onze beweging in de breedte (aantal actieve kernen) en diepte (kwaliteit van de kernen). Als voorzitter van JONGCD&V Regio Brugge heb ik de voorbije 5 jaar mogen ervaren wat een goed evenwicht tussen ambiance in de groep en resultaten halen vergt. Die expertise wil ik graag delen binnen de provincie.


2. Gebruik maken van een halftijds professioneel medewerker voor het provinciaal subsidiedossier en ondersteuning van de regio’s:
   De provincie heeft een aantal professionele krachten in dienst. Een halftijds medewerker, waar de jongeren gebruik van mogen maken, moet een duidelijk takenpakket krijgen. Deze medewerker moet enerzijds mee het administratieve dossier opmaken om in aanmerking te komen voor de provinciale subsidies voor jongerenwerk. We hakken daarin eindelijk de knoop door. Anderzijds moet deze kracht dichter staan bij de regiokernen bij het organiseren van activiteiten. Deze medewerker krijgt een gezicht in de beweging.
   
3. Olie vormen voor de koppeling tussen afdeling/regio en nationaal naar interne organisatie en standpuntbepaling:
   De laatste jaren hebben we heel wat resultaten geboekt met West-Vlaamse kandidaten binnen JONGCD&V. Nationale voorzitter, nationale bureauleden en standpunten op congressen en nationale raden kregen een West-Vlaamse kleur. Het is tijd dat we dit draagvlak over de ganse provincie evenwichtig spreiden.
   Vooral op het vlak van interne organisatie en kwaliteit haalden we veelal de bovenhand. Een afstemming op het vlak van standpunten moeten we in de eerstvolgende provinciale kernen bekijken. Af en toe uitpakken met een West-Vlaams standpunt is ook niet verkeerd. Denk bijvoorbeeld aan het aantal West-Vlaamse pendelaars naar Brussel, het hoogste proportioneel aantal in België. Dat is vandaag veel tijdverlies. Waarom kunnen we niet ijveren voor meer decentrale diensten om op die manier tewerkstelling te creëren in eigen streek? Te bekijken!
   
4. Screenen van kandidaten in het licht van de Vlaamse en federale verkiezingen in 09 en 11:
   Verkiezingen zijn nooit ver weg. In plaats van enkele maanden op voorhand over kandidaten na te denken, bekijken we continu wie in aanmerking komt of wie ambitie heeft. Op die manier kunnen we deze jongeren ook beter klaarstomen voor de zware campagne die hen te wachten staat. De slaagkans wordt er gevoelig hoger mee!


5. Als overlegniveau motiveren, inspireren en dienen:
   Bovenal moet het provinciale bestuur van JONGCD&V een plaats zijn waar de regiovoorzitters, -coaches en bureauleden elkaar een goed gevoel plaats zijn. De fierheid die een West-Vlaming typeert wordt de bindende saus van een stevige en vriendschappelijke provinciale kern.

Ben je overtuigd van deze vijf punten? Kleur dan zaterdagvoormiddag dat bolletje voor mijn naam. Je stemt zaterdag ook voor vele andere jongeren die kandidaat zijn voor het provinicaal bestuur of de Algemene Vergadering van CD&V. Ga stemmen en geef hen een duwtje in de rug zodat we JONGCD&V overal sterk plaatsen!

Leve JONGCD&V!

Pieter Boudrez
Voorzitter JONGCD&V Regio Brugge
Schaarstraat 6 - 8000 Brugge
pieter.boudrez@jongcdenv.be
0478 285 904
______________________

29 jaar

Samen met Sara
Licentiaat politieke wetenschappen-bestuurskunde

Consultant healthcare management advies HICT

De regeringsonderhandelingen in beeld voor kleuters

Geestelijke gezondheidszorg in de regio

Regiodag 10 november 2007

De voorbije jaren heeft JONGCD&V Regio Brugge er een traditie van gemaakt een regiodag te organiseren. Op die dag stellen wij een maatschappelijk thema in de kijker waar wij extra aandacht voor vragen.

Dit jaar kozen wij voor de gezondheidszorg, en meer specifiek geestelijke gezondheidszorg. Dit lijkt voor jongeren een ver-van-mijn-bed-show. Toch komen meer en meer mensen ermee in aanraking, hetzij door familie of vrienden, hetzij zijzelf.

De themadag vindt plaats in psychiatrisch ziekenhuis Sint-Amandus (Reigerlostraat 10, 8730 Beernem).

Het programma:
Taboes rond Gezondheidszorg doorbreken

14u: Welkom
14u15-17u:
- Els Vancoillie: Wat is de landschapskaart van de ggz? Hoe is dit opgebouwd? Wat is de meerwaarde?
- Bert Decavel (hoofverpleegkundige FIDES): Wat is FIDES? Een concreet project voorgesteld en bezoek aan de afdeling.
- Koen Defruyt (stafmedewerker pastorale dienst)
- Vragen en debat: aan de hand van onze eigen stellingen en input van de dag gaan we in discussie.
- Hendrik Bogaert (federaal parlementslid) antwoordt op onze vragen!

Het wordt bijzonder interessant op een locatie die normaal voor het publiek niet toegankelijk is!

Na een goed gevulde namiddag nodigen we u graag uit voor een etentje in de “Zotte Mutse” te Beernem (uw kleine bijdrage wordt vastgesteld na kennis van aantal inschrijvingen maar het wordt schandalig goedkoop). We maken er een groots regiofeest van want op 10 november zijn het immers ook interne bestuursverkiezingen voor regio en provincie en vieren we dat we goed bezig zijn! We nemen ook afscheid van een aantal mensen in hun huidige functie en feliciteren de opvolgers. Leg je zotte muts al maar klaar! Feesten moet!

Verplicht inschrijven op voorhand voor de themadag en het etentje door mij een mailtje terug te sturen!

Tot dan!?

Met enthousiaste jongerengrtz,

Pieter Boudrez
Voorzitter JONGCD&V Regio Brugge
0478 285 904
Pieter.boudrez@jongcdenv.be

Haiku

De schurk snorde weg,
Eer bromfietsen dan brommen,
Ier bennekik al.

BBB

De BoekenBeurs Begint. Altijd als 1 november nadert worden stapels boeken versleurd, bewegen steevast tienduizenden mensen zich naar de bouwbeurs in Antwerpen en wordt boek een vast item in het avondjournaal. Ook nu weer is het van dattum.
Planckaert, Liekens, de supernanny, Piet Huysentruyt en Tom Lanoye mogen weer hun beste pakje boven halen om lief te lachen naar de boekenamateur. Literatuur wordt er nog door weinigen bedreven. Ik verwijs naar vorige week waar heel wat commotie ontstond rond de uitreiking van de prijs der Nederlandse letteren die Jeroen Brouwers weigerde owv het lage bedrag van 16000 euro dat aan de prijs vasthangt. In de marge ervan kloeg Dimitri Verhulst, één van de toonaangevende betere Vlaamse schrijvers, steen en been over het schrijversbestaan dat moeilijk te rijmen valt met de eindjes aan mekaar kunnen knopen op het eind van de maand.
Om maar te zeggen: de boekensector heeft het lastig en de kwaliteit lijdt er onder. Onlangs las ik op drift van Aspe. In de eerste paar pagina's stonden al kemels van fouten of hoe verklaar je anders "in het harnas jaren" en dergelijke meer?
Nee, geef maar meer levenswijsheden van Stefanie en Piet!

Wat sommigen in deze zelfde periode soms dreigen te vergeten is dat ook het Brugs Gebakkraam weer post vat aan het Brugs kerkhof aan de Steenbrugse Wandeling met de overheerlijke oliebollengeur. Evenzeer een aanrader en dat slechts voor enkele euro's en zonder fileleed naar Antwerpen.

Eerlijk duurt het langst

1. Stijn De Smet (aanvaller Cercle): "Dit was misschien wel mijn zwakste match van het seizoen. Maar het resultaat lijkt me terecht. En we blijven voor Anderlecht, voor Cercle is dat super." Stijn was niet goed. Gelukkig wordt voetbal met 12 man gespeeld.


2. Minister Onkelinx trok gisteravond met een aantal medewerkers naar Ittre, maar wilde nog niet officieel reageren. Premier Guy Verhofstadt (Open VLD) en formateur Yves Leterme (CD&V) wilden evenmin commentaar kwijt. Eerlijk van Yves en Guy. Het wordt tijd dat ze voor haar zelf een eerlijke analyse maakt van haar prestaties, zelfs in lopende zaken.


3. De Vlaamse Automobilistenbond (VAB) heeft de mobiliteitsproblemen op de E313 Hasselt-Antwerpen geanalyseerd en een lijst met acht knelpunten opgesteld. Geen extra rijstrook op die snelweg, maar wel een capaciteitsverhoging van de Antwerpse Ring is volgens de VAB de belangrijkste oplossing. De verschrikkelijkste wegen-layout van Vlaanderen. Zes maand lang brugge-hasselt-brugge en dat gedurende 4 dagen per week heeft mijn toenmalige leasefirma een paar remschijven gekost...


4. Formateur Yves Leterme (CD&V) wil tegen woensdagavond klaar zijn met een volledig regeerakkoord, met uitzondering van de staatshervorming, Brussel-Halle-Vilvoorde en de begroting. Mooi! Dan staan we nog nergens. Een eerlijke maar nietszeggende boodschap is dit.

Gezond Europa in

Een eerder verschenen artikel op deze blog raakte al zijdelings de gezondheidsregulering in Europa en de wereld aan. Deze week boog de Europese Commissie zich over deze problematiek. De Bolkensteinrichtlijn, de vrije markt voor diensten, het almaar toenemende toerisme en het vrij bewegen van werknemers in de EU maakt dat het niet eenvoudig is de betalingsgrond voor een "buitenlandse" zieke vast te leggen. Het Europese systeem is gestoeld op een zeer actieve (financiële) interventie van de overheid. Wie het po(o)tje breekt, moet het betalen?

Wat zijn al een paar mogelijke oplossingen volgens mij hiertoe zonder dat de individuele, liberale verzekering hier terug om de hoek komt kiijken?

1. Er wordt een fonds opgericht binnen de contouren van de EU die financieel moet bijspringen. Dat fonds kan gespijsd worden a rato van het BNP van de lidstaten.


2. Elk land voorziet een soortgelijk fonds om landgenoten in nood bij te staan.


3. Er wordt een bijdrage geheven op buitenlandse werknemers die dit soort fondsen kan spijzen. Toerisme-ongevallen moeten gedekt worden door de reisverzekering.

Daarnaast moet ook regulerend opgetreden worden om de verplichting tot zorgverstrekking te voorzien, ook in gevallen waar betaling niet gegarandeerd is. De Commissie heeft alvast de krijtlijnen vastgelegd die solidariteit inhouden en behandelingswillekeur onmogelijk maken. Afwachten wat het wordt.

Rutger Beke(nt) niet

Als een mens met ziekteverlof is, zijn er een aantal voordelen. Eén ervan is tijd vinden om te rusten en kwaliteit vinden in wat je doet. Daarbij hoort lezen en literatuur. Het geeft onmiskenbaar de gelegenheid om bij te lezen. Een boek dat ik op mijn ziekbed in het ziekenhuis kreeg (dank, Bert) was ik NIET over Rutger Beke. Daarin probeert hij, ofte zijn twee gastschrijvers, zijn levenspad te duiden sinds zijn positieve plas na de Zwintriathlon. Over het al dan niet schuldig zijn, wil ik me niet uitspreken. Daar zijn wetenschappers voor en goeie ook. Alles bij elkaar is aangetoond dat hij op basis van de bestaande EPO-test niet-positief is wat de test onderuit haalt. Het onomkeerbare bewijs dat hij niet genomen heeft is er niet.
Toch een woordje over de stijl. De mens schopt wild om zich heen, niet gehinderd door enige schroom en inzicht in de beweegredenen van anderen. Journalisten, bloggers (hèhè), anti-doping instituten (hij reikt nergens positieve argumenten aan die de dopingstrijd kunnen helpen) en wetenschappers krijgen ervan langs omdat ze zijn situatie uit een ander perspectief bekijken. Het werd op den duur lachwekkend. Een journalist die een kritische kanttekening plaatst wordt de mantel uitgeveegd en zeer kleinerend benaderd. Ben je niet voor Beke, dan is hij 360° tegen je! Als je het mij vraagt zeer klein van een in se groot atleet.
Wat interessant is aan het boek is de complete overbelichting van zijn wezen in de wereld. Aan ego ontbreekt het hem niet. Hopelijk kan hij deze aanwenden om terug onverdacht grootse prestaties te leveren.
Waar is den tijd dat hij me vroeg op de piste in Leuven iets trager te gaan omdat ie niet volgen kon. :-)

Ongegeneerd

Uitspraken van Caroline Gennez (voorzitster sp.a sinds kort) deze middag in Villa Politica vanuit het Vlaams Parlement:

• Deze Vlaamse Regering is een flauwe regering.


• Ik kan meer doen als schepen dan als parlementslid.


• Ik heb de voorbije maanden gezwegen maar nu ben ik in charge.

Dit is slechts een klein staaltje, groter werk liet ze in het verleden al zien. Man, vrouwmens, het gaat niet goed met de socialistische beweging in Vlaanderen en zelfs Europa. Een verwaarlozing van ideologie, gebrekkige communicatie en een aanfluiting jegens hun achterban heeft dit teweeg gebracht. Arme socialisten.

Mijn uitspraak: Sans Gène(z), elle ne vaut pas la peine.

Aandacht

Kranten en weekbladen verkopen als zoete broodjes als Jennifer, Kim, Paris, Danny Fabry jr of Phaedra de voorpagina vullen. Het is iets van alle tijden. Maar is dit fenomeen niet gegroeid de laatste jaren? Elke dag worden de meest onbenullige weetjes over showbizz-sterren de wereld in gestuurd. Britney die een ijverige fotograaf van de sokken rijdt of Lei Clijsters, papa van, die trainer wordt bij een derdeprovincialer, Vital die nu schaatst maar schandelijk op zij is gezet bij eersteprovincialer (!) Blankenberge of Paris die haar liefje dumpt... Miljoenen zijn er mee verdiend. Maar wat is de essentie ervan? Pure pulp? Naijver, jaloezie?

Pulp compenseert de dalende ernstige krantenverkoop. Het houdt de persgroepen recht en lokt de gewillige lezer naar hun respectieve websites.

Haiku

Rollende golven,

Zacht kabbelen dicht bij mij,

Even uitblazen.

Openbaar Aanbesteed

Commotie gisteren in Mechelen in de zaak Janssens rond de fraude inzake verkeerssignalisatie en stadsmeubilair. De schepen van financiën en een ambtenaar worden in verdenking gesteld voor "corruptie" of het niet correct volgen van de regelgeving rond openbare aanbestedingen. Als consultant werd en word ik met de gang van zaken in aanbestedingen van tijd ook geconfronteerd. Dit wordt geen achter de schermenbijdrage, klokkengelui of uit de doekenreportage. Wel een aantal beperkende ideeën bij dit soort procedures:


De aanbestedende overheid zou minimaal

1. zelf moeten kunnen inschatten hoeveel tijd het zal vergen om een kwalitatief antwoord te formuleren op een aanbesteding zodat een realistische inspanning kan gevraagd worden van mogelijke antwoordende partijen.
2. moeten afbakenen wat de scope van de opdracht precies is of het gebrek aan een scope duidelijk voorop stellen en voorwerp maken van de opdracht.
3. moeten een marktscanning doen om in te schatten hoeveel partijen en dewelke voor de opdracht in aanmerking zouden kunnen komen.
4. naar kwaliteit duidelijk bepalen wat zij concreet verlangt en wat een concrete startdatum voor het project is. Zij hoeft daarvoor niet te wachten op de consultant tenzij dit stadium in het project vervat is.
5. grenzen stellen aan de omvang van concrete methodologieën en aanpakken die in het projectvoorstel moeten geïntegreerd worden zodat deze aanbestedingen niet ruiken naar gratis advies.
6. tijd vrij moeten maken voor onderhandelingen, na een eerste ronde, binnen de grenzen van het project. Dit soort fases vergen veelal projectvoorstelaanpassingen wat in sommige gevallen weken tijd vergt voor verschillende FTE's.
7. moeten toelaten informele contacten met de antwoordenden te laten doorgaan zodat de projectvraag een duidelijker kader krijgt.
8. moeten toelaten dat tijdens de uitvoering van een project de klant wordt uitgenodigd voor een activiteit zoals het bijwonen van een voetbalmatch.

Het is misschien es tijd om een aantal partijen rond de tafel te brengen om over de aanbestedingsprocedures te brainstormen zodat het niet alleen de overheid is die bijkomende bepalingen en verplichtingen oplegt aan de potentiële dienstverlener. Elk jaar wordt de werkdruk op de antwoorder verhoogd, elk jaar meer papier en informatie. Er is een grens aan de rek om met beperkte informatie al op voorhand een antwoord te geven op de vraag. Regulitis meneer! Maar dit gaat natuurlijk niet om verkeersborden...

Geletermineerd

Die tijd dat ik mij door hupse verpleegstertjes liet verzorgen viel me tussen al het gekreun (van de pijn) één ding geweldig op: de communicatieve ommekeer bij Yvy Leterme. Twee weken voor mijn ziekte had ik zijn communicatieadviseur, Pol Van den Driessche, toekomstig senator bij gratie Yves', nog op een CD&V-regiobestuur geweldig op zijn plaats gezet aangaande de uitschuivers van Yves (Brabanconne, jeugdjournaal, ...). Een aantal mandatarissen in de regio sprongen me bij. Wellicht, hopelijk, is die boodschap ook nog elders gevallen...
Nu verschijnt Yves vrolijk in pulletje en fris gewassen haardos voor de buis ipv zijn grauwgrijze belabberde kostuumoutfits. Zo kent de nieuws- en journaalkijker hem van de campagneperiodes toen hij op menig wielermanifestatie "neutraal" langs de weg te kijken stond. Zo sluit hij ook meer aan bij de nextdoor-guy (fonetisch om alle verwarring te vermijden uit te spreken als [gai]), een begrip dat met Lien Van De Kelder gehyped en al even snel terug afgebroken werd de laatste tijd).
Ik hoop alleen dat CD&V recht blijft staan en nog wat punten scoort in de huidige onderhandelingen want veel christendemocratische winners heb ik in en tussen de regels nog niet teruggevonden. Als er niks bijkomt dan stem ik neen voor dit regeerakkoord en bestuursdeelname. De dirigent die vandaag iets sympathieker overkomt dan gisteren mag er niet toe leiden dat we met z'n allen uit steun dit akkoord bekrachtigen als kiezers. Het is makkelijker 800.000 te gebruiken als steun voor je akkoord dan die 800.000 individueel in de ogen te kijken en uit te leggen wat je precies voor hen vastliggen hebt op beleggingsvlak. Beleggen doe je van dag tot dag. Morgen toont de beurs gewis een ander cijfer dan vandaag.
Voor het goede begrip, ik ben niet 1 van die 800.000. Ik heb de handen vrij. Ik kijk uit naar anderen en investeer in andere aandeelhouders.

14 dagen ineengeklapt

Jeps bloglezers,

na bijna 14 helse dagen in een weliswaar fantastisch ziekenhuis (AZ Sint-Lucas) ben ik eindelijk terug thuis beland. Hier kan ik eindelijk in alle rust het herstel verder zetten. Een ziektebriefje voor de komende maand ligt op tafel...

Een klaplong ofte pneumothorax herleidde mijn zuurstofcapaciteit eensklaps en spontaan (ik behoor tot de risicogroep: jong, man, slank en groot) zonder duidelijk aanwijsbare reden met de helft. Wat mij eerst gewoon een verkoudheid leek of een verdraaide borstspier gecombineerd met hoge rugpijn draaide erger uit. Een hoge pijngrens is niet handig in dit soort zaken. Door de opstapeling van de ontsnapte lucht in mijn borstkas had mijn hart intussen al een paar flinke duwen gekregen...

Een al even spontaan herstel was niet mogelijk waardoor een endoscopische operatie eraan te pas kwam om de long te plakken door het longvlies gedeeltelijk weg te schrapen en werd talk ingespoten in de holte zodat die infectiegrond de basis werd voor een nieuwe aanhechting. Twee longdraines zorgden ervoor dat alle overbodige lucht en wondvocht plaats kon maken voor het uitklappen van mijn rechterlong.

Meer dan wellicht zal ik voor de volle 100% herstellen maar het zal tijd vergen.

Handgeklap uit volle borst voor onze uitstekende zorg (nu toch nog) in België!

pb

ps: wie er uit eerste hand meer over weten wil: http://www.klaplong.nl/

haiku

Ochtendgloren weer,
een snerpende pijn steekt op,
was het maar avond.

Al, Carl, Jesse,...

Op de laatste Memorial Van Damme zat ik het me al te bedenken. Er zijn geen grote atletiekhelden meer. Het kan ook iets te maken hebben met mijn mindere betrokkenheid bij het gegeven atletiek als vroeger maar toch. De parade van atleten heeft me nog nooit zo koel gelaten als dit jaar. Telkens weer duiken nieuwe namen op aan de wereldtop.

Een mens die met beide benen in 2007 staat, zou eerst het element doping aanraken om dit te verklaren. Is dit wel zo? De druk naar prestaties is echter vandaag enorm. Jonge talenten worden verblind door de miljoenen die in het wereldje verdiend kunnen worden en dat alleen door de absolute wereldtop. De internationalisering van de sport is goed voor de promotie en toegankelijkheid maar de ene dag lopen in Rieti, drie dagen erna in Japan en dan weer in Brussel is toch zeer belastend voor het broze atletenlichaam. Vandaar de snelle wissels aan de top?

Net vandaag raakte bekend dat Al Oerter, één van de grootste atletiekhelden aller tijden, de eeuwige jachtvelden heeft opgezocht. Al zorgde voor de unieke prestatie vier opeenvolgende olympiades de gouden medaille mee te gritsen. Hij was bovenal een sierlijke, pure atleet. Een van de helden uit mijn jeugd, toen ik boeken over de Olympische Spelen van buiten kon opzeggen, is niet meer. Het is altijd een stukje afscheid nemen van jezelf op zo'n moment. Plots is iets waar je je aan optrok niet meer.

Met de Flair-bon naar le bon gourmand

De laatste tijd zitten de leescijfers van de Flair in de lift. Is dit omwille van hun prachtig beschouwende artikelen? Waarschijnlijk wel. Zoeken de vrouwen meer en meer bevestiging van hun eigen kunnen en zijn bij andere vrouwen? Jaja, wellicht. Zijn er mannen die de Flair erbij halen om inzicht te krijgen in hun (potentiële) vrouw? Ongetwijfeld.

Maar wat de cijfers nog het meest in de hoogte jaagt zijn wellicht de boekjes met de goedkope formules. De ene keer is het voor een weekendje weg voor 30€(+toeristenbelasting), de andere keer overnachten in een kasteel aan 30€ (+verplicht te nemen ontbijt van minimaal 15€), de laatste keer was het culinair genieten voor 7€ (zonder drank). Mannen, jullie zijn verwittigd. Elk weekend is vogelvrij verklaard voor het inruilen van de Flairbon.

Gisterenavond trok ik samen met Sara en schoonzus met haar (Moer-)Brugse vriend naar Le Bon Gourmand in Brugge. Op het menu stond visbrochette met kroketjes voor 7€, mits die vermaledijde bon natuurlijk. Op weg naar ginder hadden we het erover dat het een nieuwe zaak betreft want op de Mallebergplaats hadden we dit nog niet aangetroffen. Toen we binnenwandelden sprong de visbrochettegeur ons in de neus. Er waren overduidelijk nog mannen die zich hadden laten overhalen. Enkel een koppel Britse toeristen, vrouw met gekruld zilver haar en man met goudomrande brilmontuur, had een vreemde eend in de bijt en geen visbrochette. Achteraf bleek dit voor hen een gouden keuze.

Een nieuwe zaak, smakeloos ingericht met een kakofonie aan kleuren en stijlen, een garçon die de papa van de chef bleek te zijn. De man had van opdienen niet veel kaas gegeten en was hoogst ongeschikt voor de job. Jammer dat een starter de zaken niet beter aanpakt of zich beter laat begeleiden. De visbrochette met kroketten en slapartij was slappe kost. De diepvriesrayons van de Colruyt werden overduidelijk geplunderd. Vis zonder pit, kroket zonder ziel en sla die wel geconfijt leek.

Als je dan een goed initiatief zoals de Flairbon gebruikt om je zaak gekend te laten worden bij potentiële klanten doe het dan goed, ook al scheur je er financieel je broek aan, te meer als je weet dat Bruggelingen over de vloer komen. Ik vrees dat deze zaak, die net kan voldoen aan de toeristenverwachting maar net buiten het toeristisch wandelcircuit ligt, geen lang leven beschoren is. De man kan beter terug opdiener worden in de zaak waar we hem ervoor al es gespot hadden in 't Sint-Amandsstraatje.

Nooit meer. Een Flairbon is niet altijd een geschenk, die laatste keer in Den Haag ook niet. Hotel in het hart van de stad bleek een half uur wandelen.

Gelukkig waren er nog die bitterballen in 't zwart huis achteraf en het fijne gezelschap om veel goed te maken en niet te vergeten ook de regen op maandagmorgen!